کمون

             اطلاعیه کمیته مرکزی حزب کمونیست ایران

                    در مورد موج جدید بازداشت دانشجویان مبارز در دانشگاههای ایران

طی روزهای اخیر و در ادامه گسترش فضای اختناق و سرکوب در داخل کشور، نیروهای اطلاعاتی رژیم شمار دیگری از دانشجویان مبارز دانشگاههای ایران را بازداشت و در شرایط دشوار در زندان تحت فشارهای جسمی و روحی قرار داده اند. بازداشت و شکنجه دانشجویان مبارز دانشگاههای ایران سیاست آگاهانه ای است که از جانب رژیم اسلامی برای جلوگیری از گسترش فضای رادیکال و پیشرو در جنبش دانشجویان و جوانان ایران، برنامه ریزی شده است.

رژیم جمهوری اسلامی بخوبی ابعاد این جنبش و ظرفیت های بالقوه و بالفعل آنرا می شناسد و برای جلوگیری از گسترش و تعمیق ان به تکاپو افتاده است. اما رویدادهای ماههای آذر و دی نشان دادند که ابعاد حرکت اعتراضی دانشجویان وسیع تر، شعارها و جهت گیری های سیاسی آن ریشه دار تر و توده گیر تر از آن است که این گونه حرکات رژیم بتواند آن را از دور خارج کند.

از اوائل آذر ماه تاکنون دستگیری ها نه تنها دانشجویان مبارز دانشگاههای ایران را مرعوب و به عقب نشینی وادار نکرده است، بلکه ابعاد گسترده تر و سراسری تری به مبارزات آنان بخشیده است. دانشگاههای ایران هم چنان از کانون های اصلی مبارزه آزادیخواهانه مردم ایران بر علیه نظام دیکتاتوری اسلامی حاکم به شمار می روند و رژیم در تحقیق اهداف خود مبنی بر سر کوب جنبش رادیکال دانشجویی ایران ناکام بوده است.

کارگران پیشرو، زنان انقلابی، و همه مردم آگاه و مبارز ایران، جوانان خود را که این چنین عزم خود را، در این نبرد حق طلبانه، برای شکستن دیوار اختناق رژیم جزم کرده اند تنها نخواهند گذشت و پژواک شعارهای آزادیخواهانه و برابری طلبانه این مبارزین پرشور، در سرتاسر ایران و در همه عرصه های مبارزاتی دیگر شنیده خواهد شد.

آزادی کلیه دانشجویان دستگیر شده، آزادی کلیه زندانیان سیاسی ایران، خواست مردم ایران است و ما بار دیگر کلیه مجامع بین المللی، مترقی، و انسانهای شریف و آزادیخواه  را به پشتیبانی از این خواست اولیه مردم ایران فرا می خوانیم.

زنده باد آزادی، برابری، حکومت کارگری

کمیته مرکزی حزب کمونیست ایران

28 دیماه 1386

18 ژانویه 2008

اطلاعیه کمیته مرکزی کومله

به مناسب جانباختن ابراهیم لطف الهی

توسط شکنجه گران اداره اطلاعات شهر سنندج

روز 26 دیماه آدمکشان رژیم جمهوری اسلامی در زندان اداره اطلاعات شهر سنندج مرتکب جنایت هولناک دیگری شدند و یک جوان دانشجو را تنها به جرم عقاید و اهداف سیاسیش زیر شکنجه به قتل رساندند.

ابراهیم لطف الهی روز 16 م دیماه بعد از خروج از سالن امتحان دانشگاه پیام نور شهر سنندج توسط ماموران اداره اطلاعات ربوده و به شکنجه گاههای این اداره در این شهرمنتقل گردید. مدت ده روز ابراهیم لطف اللهی جوان 23 ساله تحت بیرحمانه ترین شکنجه ها قرارگرفت و آدمکشان تا آخرین دم دست از سر وی برنداشتند تا سرانجام تن رنجورش تاب مقاومت از دست داد و جان باخت. بدین ترتیب  برگ دیگری بر پرونده سرتا پا جنایت این رژیم افزوده شد.

کمیته مرکزی کومله این انسان کشی  را بشدت محکوم میکند و اطمینان دارد که سرانجام قاتلین ابراهیم لطف الهی در دادگاه  عدالت مردم بپا خاسته در کردستان و در سراسر ایران به سزای این جنایت و همه جنایات دیگری  که در دوران حاکمیت سیاه خود مرتکب شده اند خواهند رسید.

 ما بمناسبت این واقعه دلخراش از صمیم قلب به خانواده این عزیز جانباخته، دوستان او و  همه مردم مبارز شهر سنندج  تسلیت میگوئیم و خود را در غم و اندوه آنان سهیم میدانیم.

  کمیته مرکزی کومله

27 دیماه 1386

17 ژانویه 2008

جدال جناح های رژیم در آستانه هشتمین دوره انتخابات مجلس

                                                                                          فرشید شکری

هشتمین دوره انتخابات مجلس شورای اسلامی در راه است. این انتخابات فرمایشی در اسفند ماه سال جاری برگزار خواهد شد. ازهم اینک، شخصیت ها و احزاب قانونی مخالف دولت اصولگرا و مجلس وابسته به آن، در تدارک شرکت فعال و وسیع در انتخابات ایندوره هستند.

به گزارش سایت خبری آفتاب، روز پنجشنبه، بیست و چهارم آبان ماه 1386 خانه احزاب رژیم همایشی را تحت عنوان « انتخابات آزاد؛ مظهر اتحاد ملی » ترتیب داد! در این گردهمائی نخست " موسوی تبریزی" رییس خانه احزاب و بعد " مرتضوی کیاسری" رییس کمیته نظارت بر انتخابات احزاب، نقطه نظرات خود را حول تم همایش بسمع شرکت کنندگان رساندند. " مهدی کروبی" دبیرکل حزب اعتماد ملی نیز سخنران بخش تریبون آزاد همایش بود. آنچه می خوانید گوشه هائی از دیدگاههای نامبردگان است.

مهدی کروبی در آغاز سخنرانی خویش روبه مسئولین خانه احزاب گفت: " از خانه احزاب انتظار دارم جهت تحکیم احزاب تلاش کنند، اگر فرهنگ حزبیت در کشور جا نیفتد، ما نمی توانیم از جمهوری اسلامی دفاع و استفاده ببریم." وی در ادامه گفته بود: " در طول این سالها، یعنی از 1341 شمسی آنچه آموخته ام اینست که ماحصل حضور تشکیلاتی نیرومند در جامعه، مهار قدرت و رعایت دموکراسی خواهد بود. اما اگر تشکیلات قدرتمندی نداشته باشیم، هرچه پیروزی بدست آوریم بی فایده است......"

بحران گاز و کمبود نان و خودسازمان دهی اجتماعی!

بهرام رحمانی : حکومت اسلامی ایران، فقر و فلاکت اقتصادی و سانسور و اختناق سیاسی فزاینده ای را بر جامعه ایران تحمیل کرده است. این حکومت، همچنین تاکنون اعتراضات بر حق کارگران، زنان، دانشجویان و مردم حق طلب را به وحشیانه ترین شکلی سرکوب نموده است.

اکنون نیز سرمای جانکاه و سوزناکی با آغاز زمستان و بحران گاز به ویژه در استان های شمال و شمال غربی و مرکزی به انواع دردها و رنج های مردم این کشور افزوده شده است. فراتر از آن، در اثر سرما عده ای جان خود را از دست داده اند و حتی بحران نان نیز در حال گسترش است. عامل اصلی همه این سیه روزهای مردم، حکومت اسلامی است. از این رو، باید به «چه باید کرد؟» و در پایه ای ترین سطح به خودسازمان دهی اجتماعی که در آن توده های مردم حضور فعالی داشته باشند و به سرنوشت خویش حاکم باشند، به ویژه در شرایط موجود مورد بحث و بررسی قرار داد و راه های عملی و موثری را نیز برای رهایی جامعه ایران از جهنم حکومت اسلامی، پیش پای جامعه گذاشت.........

به رود بپیوندید اگر هدف دریاست

سال 86 در حالی به پایان می رسد که کارگران و مزد بگیران در سراسر ایران سالی سخت و طاقت فرسا را سپری و تحمل کردند. آنها در اعتراض به اجحافات و در طلب حقوق ضایع شده خود در اکسیونهای زیادی شرکت کردند. حاکمان و مجریان قانون صدها بار به صفوف کارگران حق طلب حمله کرده و آنان را مورد ضرب و شتم قرار دادند . آنها در همین رابطه صدها کارگر را دستگیر، بازداشت و  زندانی کردند و یا موجب بیکاریشان توسط مسئولان شدند . هزاران کارگر که برای گرفتن دستمزدهای معوقه خود (که در برخی جاها به 30 ماه می رسد ) در برابر اداره های دولتی اقدام به تجمع کرده بودند، از سوی نیروهای دولتی که حافظ سرمایه سرمایه داران هستند سرکوب شدند. صدها کارگر تنها به علت طلب دستمزدهای معوقه از کارفرما در پیچ و خم سیستم بوروکراسی اداری در انتظار صدور رای از سوی هیئت های تشخیص و حل اختلاف سرگردان هستند . جمع زیادی از کارگران با در دست داشتن آرای قطعی اداره کار در پشت درهای بسته دادگاه ها منتظر آرای قطعی هیئت های اداره کار هستند که معمولاً از هر صد نفر یک نفر به نتیجه خواهد رسید.

در سالی که سپری شد ، ده ها کارگر بطروق گوناگون دست به خودکشی زدند، (حسن حسنی کارگر کارخانه کف کار که به دلیل عدم توان پرداخت هزینه زندگی خود را در کارخانه حلق آویز کرد ، فقط یک نمونه‌ بارز از این تراژدیهاست) .

 کارگران و مزد بگیران شریف!

 توجه داشته باشید که چگونه در سال 85  شورای عالی کار افزایش دوگانه دستمزد را تصویب و آن را طی بخشنامه ای به کلیه ادارات کار جهت اجرا ابلاغ کرد، اما کارفرمایان بر آن شوریدند و به اعتراض به تصویب آن در مقابل وزرات کار تجمع کردند و در همانحال صدها هزار کارگر شاغل را بیکار کردند. متعاقب آن اقدامات وزرات کار دولت مماشت کرد و با افزودن یک تبصره بر آن بخشنامه، پرداخت دوگانه دستمزد را منوط به تواقف بین کارگر و کارفرما نمود. بله ! در نتیجه  اعتراض و اقدامات ضد کارگری کارفرمایان بخشنامه شورای عالی کار لغو شد و آب از آب هم تکان نخورد و کسی هم به اتهام تجمع غیر قانونی دستگیر یا بازداشت نشد ؟! 

سال 86 دستمزد هر کارگر را183 هزار تومان تعیین کردند ، اما حتی این دستمزد اندک نیز در 90 درصد از کارگاهها به کارگران پرداخت نشد و این در حالی است که اکثریت قریب به اتفاق این کارگران در خانه های استجاری زندگی کرده و با این تورم سرسام آور همیشه شرمنده اعضای خانواده و حتی موجر نیز بوده و هستند؛ و لیکن در مقابل، هنگامی که کارگران در اعتراض به کمی دستمزد تعیین شده از سوی شورای عالی کار تجمع کردند ، بلافاصله نیروهای حافظ سرمایه در محل حضور یافتند و کارگران را "ضد انقلاب" و مخل امنیت ملی  خواندند و آنان را به اتهام  اقدام علیه امنیت نظام دستگیر و روانه زندان کردند و همچنین به دلیل اعتراض به بخشنامه شواری عالی کار به محاکمه کشاندند .

 کارگران و مزد بگیران!

هنوز چند ماه به پایان سال 86 مانده بود که مسئولان دولت طی مذاکره های پی در پی دستمزد کارمندان را 6 در صد افزایش دادند، یعنی در سال 87 ، 6 درصد به دستمزد کارمندان دولتی اضافه شد و این در حالی است که رقم تورم و گرانی افسار گسیخته بنا به گزارش پژوهشهای مجلس شواری اسلامی به حدود 24 در صد رسیده است .

معضل تورم و گرانی که رفته رفته می رود تا مشکلات و مصائب جامعه را به فاجعه تبدیل کند، برای اکثریت نیروهای جامعه به ویژه طبقه کارگر و مردم زحمتکش کمرشکن است و تاب تحمل را از آنان گرفته است. آری در کشوری با این همه منابع ملی، در کشوری  که مردمانش بر روی گنج خوابیده اند، در کشوری که فقط درآمد حاصله از نفتش در همین یکسال بیش  از 60 میلیارد دلار بود، آری در چنین کشوری  80 درصد از جمعیت باید جهت تامین هزینه ها و صرفا برای زنده ماندن خود را به آب و آتش بزنند .

 کارگران، تشکلهای کارگری!

اگر امروز در برابر تورم لجام گسیخته و سرسام آور، سکوت کنیم و برای افزایش دستمزد خود عملاً به میدان نیایم، اگر اجازه دهیم نمایندگان انتصابی کارگران به همراه کارفرما  و دولت در شورای عالی کار سرنوشت ما را به دست بگیرند و میزان دستمزدی که دولت و کارفرماها پیشنهاد می کنند برای سال 87 تعیین کنند  و اگر فریادهای در گلو خفته خود در جهت "حداقل دستمزد باید توسط نمایندگان واقعی کارگران تعیین شود" را سرندهیم ، یقیناً سرنوشتی بس ناگوارتر از کارمندان دولت در انتظارمان خواهد بود . اتحاد و تنها اتحاد طبقه کارگر متشکل در سازمانهای توده‌ئی است که به این همه  بیداد و اجحاف استثمارگران روی زمین پایان می دهد .

با پیوستن به صفوف کارگران به پیکار با بانیان و حامیان دردمندی و سیه روزی خود برخیزیم تا استثمار انسان از انسان را خاتمه بخشیم و بازو در بازو، تشکلهائی بسازیم تا ریشه ستم و نابرایری را در محاق تاریخ فرو نشانیم .

صفوف مبارزاتیمان هرچه سازمانیافته‌تر و فشرده‌تر باد!

زندان مرکزی سنندج ساعت 4 صبح 15/10/86

محمود صالحی  بند پاک 2

بیایم با "نقد" گذشته "سبک کار" آینده را بسازیم 

غفور کشاورز

از نظر من بزرگترین اشتباه فعالان و پیشروان کارگری ایران( از سال 1383 به این طرف)،آن بود که بدون در نظر گرفتن "شیوه(سبک) کار" در بین کارگران و فقط با در نظر گرفتن اعتراضات کارگری ، اقدام تاسیس و سازماندهی مجموعه هایی در جهت ایجاد تشکل کارگری نمودند.

تاسیس" کمیته پیگیری ایجاد تشکل های آزاد کارگری" ،" اتحاد کمیته های کارگری" و "کمیته هماهنگی برای ایجاد تشکل کارگری" دقیقا از همین دیدگاه نشات بود. همه ی این عزیزان(فعالان کارگری) با تکیه برامضای دو مقاوله نامه87 و 98 سازمان جهانی کار از سوی دولت ایران، خیز علنی کارگران شرکت واحد تهران و دیگر اعتصابات موفق کارگری (شاهو – کوره پزخانه های وایگان و . . .) اقدام به تاسیس این مجموعه ها نمودند. والبته این نکته را نیز از نظر نباید دور بداریم که سالهای قبل از این مقطع سالهای خفقان و سرکوب برای فعالین کارگری بود و به وجود آمدن فضای جدیدی در دوران ریاست جمهوری خاتمی( از یک طرف) و اعتراضات علنی کارگری ناشی از تعدیل ها و فشارهای اقتصادی سرمایه(از طرف دیگر) این ذهنیت غلط را برای برخی از پیشروان به وجود آورد که در این مسیر دیگر مانعی وجود ندارد......

پرسشی چند از آقای ناصر زرافشان در باره سیاست کمیته ضد جنگ

شهاب برهان

موضوع این نوشته   

آقای ناصر زرافشان در سفر اخیر به اروپا اعلام کرد که در ايران به همراه دوستانی سرگرم ايجاد تشكلی برای  هماهنگی با جنبش ضد جنگ در آمریکا هستند (١). وی همچنین در مصاحبه ای با آقای سید ابراهیم نبوی (٢) از جمله در باره ضرورت مقابله با جنگ سخن گفت و پس از بازگشت به ایران هم در یک برنامه گفتگوی اینترنتی که از اروپا سازمان داده شده بود شرکت کرده و در زمینه جنگ نظرات خود را بیان کرد. سخنان ایشان، پرسش ها و انتقاداتی را به میان آورد و واکنش های ایشان و دوستان شان نیز به روشن شدن مسائل و رفع ابهامات کمکی نکرد.

آقای زرافشان در مصاحبه با آقای نبوی و نیز در گفتگوی اینترنتی یاد شده داوری ها و اظهار نظرهائی در برخی زمینه ها کرده است که در باره آن ها  گفتنی بسیار است، اما در این نوشته به یک موضوع محوری یعنی جبهه ضد جنگ می پردازم.   

آقای زرافشان در فراخوان خود (٣) در آبان ماه ۶ ۸ در رابطه با تلاش های ضد جنگ  نوشته بود:........

مقالاتی پیرامون مسایل و مباحث  " کمیته هماهنگی برای ایجاد تشکل کارگری "

علاوه بر دو مقاله زیر مطالعه این مقالات نیز در رابطه با مسایل پیرامون " کمیته هماهنگی برای ایجاد تشکل کارگری "  مفید به نظر می رسند :

ارزیابی از کمیتهً هماهنگی    رضا مقدم  

بیراهه سوسیالیسم            ایرج آذرین

کمیته هماهنگی بر سر دوراهی

صلاح مازوجی

1

از اعلام موجودیت کمیته هماهنگی برای ایجاد تشکل کارگری نزدیک به سه سال می گذرد. کمیته هماهنگی و دیگر تشکلهای کارگری که در آن مقطع ایجاد شدند هر کدام طیفی از فعالین و پیشروان کارگری را در خود گرد آوردند. ایجاد و ابراز وجود این تشکل ها در درجه اول محصول یک دوره از رشد جنبش کارگری و از طرف دیگر باز شدن پرونده ایجاد تشکل های کارگری بر روی جامعه بود.

جنبش کارگری در آن سالها صحنه هزاران اعتراض و اعتصاب کارگری در رشته های مختلف صنعتی و خدماتی بود، اگر چه مطالبات کارگران در این دوره به دلیل توازن قوای طبقاتی از مضمون و خصلتی دفاعی برخوردار بود، با این حال همین برآمد و رشد جنبش کارگری بود که زمینه تحرک فعالین و پیشروان کارگری برای ایجاد تشکل های توده ای و طبقاتی کارگران را فراهم آورد و شرایط  و موجبات به جلو صحنه آمدن گرایش سوسیالیستی در درون جنبش دانشجویی و جنبش زنان را تأمین کرد. بدون این پیشروی در جنبش کارگری هیچ عامل و اراده دیگری نمی توانست، این میزان از تحرک و جنب و جوش در فعالین کارگری برای ایجاد تشکل ها را بوجود آورد ........

آمریکا مانع عمده رشد دمکراسی در جهان است

تریبون جوان :  امیر حسن پور ( متولد 1322- مهاباد )  از دبیرستان درگیر فعالیتهای سیاسی گردید . او این فعالیتها را در دوران تحصیلات دانشجویی در ایران و خارج از کشور در رابطه با جنبش دانشجویی و سایر عرصه ها ادامه داد .

او در بیست سال گذشته  در دانشگاهای کانادا تدریس کرده است ودرسالهای اخیر در دانشگاه تورنتو مشغول تدریس و تحقیق در باره خاورمیانه بوده است. زمینه های تحقیق ایشان، مانند تحصیلاتش، متنوع بوده و ازاقتصاد گرفته تا ادبیات، زبانشناسی، مطالعات فرهنگی، و ارتباطات را در بر میگیرد.  تحقیقاتش را به انگلیسی و کردی و فارسی مینویسد.  بیشتر آثارش به زبان انگلیسی در نشریات آکادمیک منتشر شده است (برای مثال، چند مقاله از جمله  "زبان و تلویزیون"  در دائره المعارف تلویزیون، مقاله  "کردها"  در دائره المعارف ژنوسید و جنایات علیه بشریت،  مقاله "رسانه های آسیای غربی" در دائره المعارف آسیای مدرن) و کتابش  ناسیونالیسم و زبان در کردستان، 1918-1985 (بزبان انگلیسی، 1992) به ترکی ترجمه و منتشر شده است....... 

كمبود و قطع گاز و راه ‏حل «احمدی‏نژاد»!!

شباهنگ راد

عجب جامعه‏ای را سران حكومت برای كارگران و زحمت‏كشان ساخته‏اند. مملكتی كه سرشار از منابع‏ی طبيعی نفت و گاز می‏باشد، اكثريت مردم آن می‏بايست از آن‏ها بی بهره گردنند. مشكلات و مصائب هم‏چنان دارد بر سر روی توده‏های ستم‏ديده تلنبار می‏شود و سران حكومت در فكر آنند تا در "جشن‏های رنگارنگ هسته‏ای" بر توليدات "سلاح‏های اتمی‏"شان بی‏افزايند!! به همراه اربابان‏شان بر طبل جنگ می‏كوبند تا منافع‏ی طبقه‏ی انگل‏صفت سرمايه محفوظ گردد. نزديك به سی سال است‏كه سران حكومت زندگی مردم ايران را به تباهی كامل كشانده‏اند و ارزشی برای جان انسان‏ها قائل نيستند. فقر و گرانی رو به تصاعد است و شكاف طبقاتی روز به روز عميق‏تر می‏گردد. بنابه خودِ حبرگزاری‏های رژيم بيش از دوازده ميليون نفر در زير خط فقراند و نزديك به دو ميليون كودك بدليل نداری خانواده‏ها‏ی‏شان از تحصيل باز مانده‏اند و به كودكان خيابانی و به نيروی كار طاقت‏فرسا تبديل گشته‏اند. اعدام مخالفين و معترضين در ايران ايستادنی نيست و طناب‏های دار هم‏چنان دارد، جان قربانيان نظام را می‏گيرد. به جرأت می‏توان گفت كه زندگی در ايران برای ميليون‏ها انسان به مانند "مرگ تدريجی"ست و با فرا رسيدن فصل سرما هم مشكلات عديده‏ی مردم صد چندان گرديده است.

اطلاعيه پيوستن به حزب کمونيست ايران

بحران وانشعابات پی در پی در کمونيسم کارگری و تاسيس چندين حزب کمونيست کارگری ، هر فعال کمونيست را در داخل و خارج اين احزاب به تعمق وا ميدارد . من فکر ميکنم بحرانی را که کمونيسم کارگری در آن قرار گرفته و در نتيجه آن شاهد انشعابات متعدد هستيم ، خلق الساعه و جديد نيست بلکه ريشه در تناقضات سيستم فکری اين جريان دارد ، طول تاريخ تحزب کمونيسم کارگری با اين جدال درونی همراه بوده و هر بار با يک انشعاب و يا يک جدايی بزرگ به حداکثر خود رسيده است به صورتی که هم اکنون پنج حزب را که مدعی کمونيسم کارگری هستند را شاهد هستيم و اين جدا از صدها فعال کمونيست کارگری است که با هيچ کدام از اين احزاب نيستند . هر چند شرايط و اوضاع و احوال بيرونی بر اين روند تاثير گذاشته است اما در واقع دليل اصلی در خود کمونيسم کارگری نهفته است .

در هر حال هدف  در اين اطلاعيه کوتاه نقد کمونيسم کارگری و احزاب آن نيست . من از فعالين و کادرهای حزب کمونيست کارگری و بعدا حکمتيست بودم که در عرصه ها و سمتهای مختلف از جمله عضويت در کميته کردستان و مشاوری کميته مرکزی فعاليت داشتم .همزمان با فعاليتم در حزب حکمتيست و همانطور که در بالا اشاره کردم جدال و بحران هميشگی درون اين جريان وادارم کرد تا مروری بر کمونيسم کارگری و باز خوانی بر مارکسيسم داشته باشم ، متعاقبا به اين نتيجه رسيدم که حزب حکمتيست ظرفی مناسب برای ادامه فعاليت کمونيستی من نيست ، نتيجتا مارس ۲۰۰۷ طی يادداشتی کوتاه استعفايم را به اطلاع آن حزب رساندم .

من با توجه به اعتقاد عميقی  به که مارکسيسم دارم نميتوانم حزب گريز باشم و مدت چند ماهی را که به صورت انفرادی در عرصه های مختلف فعاليت کرده ام با اتکا به انديشه های مارکسيستی بوده است ، هم زمان در اين مدت فرصت کافی  در اختيارداشتم تا با مطالعه بيشتر، بهتر انتخاب سياسيم را بکنم . برای ادامه فعاليت کمونيستيم حزب کمونيست ايران و سازمان کردستان آن کومه له را انتخاب کرده ام .من فکرميکنم فلسفه وجودی حزب کمونيست و کومه له تلاش برای لغو کار مزدی ،عملی کردن آزادی و برابری وتحقق يک جامعه سوسياليستی است .

پيوستن به حزب کمونيست ايران يک ضرورت انقلابی است. توصيه من به تمام انسانهای آزاديخواه و فعالين کارگری و کمونيست پيوستن به حزب کمونيست و کومه له است .

زنده باد سوسياليسم !

مهدی حسينی

اساسنامۀ کمیته هماهنگی و دو معنای "ضد سرمایه داری"

ایرج آذرین

یه نقل از به پیش! 27 9 دی 1386، 30 دسامبر 2007

کمیتۀ هماهنگی یکی از معدود نهادهای کارگری ایران است که در دور جدید برآمد جنبش کارگری در چهار سال اخیر ایجاد شده و سرنوشت آن برای همۀ فعالان سوسیالیست جنبش کارگری مهم است. ما پیش تر ارزیابی انتقادی خود را از معضلات پیشاروی کمیته هماهنگی به تفصیل طرح کرده ایم(1). اکنون خوشنودیم که در درون کمیتۀ هماهنگی تلاشی برای تصحیح اساسنامۀ قبلی در جریان است؛ اساسنامه ای که به نظر ما نقاط ضعفش بازتابی از موانع موجود در کمیته هماهنگی برای انجام وظیفۀ اصلی خود، یعنی فعالیت برای ایجاد تشکل های توده ای کارگری، بوده است.  

در برابر اساسنامۀ پیشنهادی اکثریت هیأت اجرایی کمیته هماهنگی، آقای محسن حکیمی (که نگارندۀ اساسنامۀ پیشین است) بدیل تازه ای ارائۀ داده و اکنون بحث بر سر این دو اساسنامۀ پیشنهادی در جریان است(2). اساسنامۀ پیشنهادی جدید محسن حکیمی برخی از اشکالات اساسنامۀ قبلی اش را تصحیح می کند و از برخی مواضع پیشین خود نیز عقب می نشیند؛ اما تلقی ویژۀ آقای حکیمی از "تشکل ضد سرمایه داری" که در پیشنهاد تازۀ او هم منعکس است اکنون به محور اختلافات بین دو اساسنامۀ پیشنهادی تبدیل شده است. برای اینکه کمیته هماهنگی بتواند از دور باطلی که به آن دچار است خارج شود حیاتی است تا محتوای واقعی اختلاف بر سر "تشکل ضد سرمایه داری" کاملا روشن شود......

درسهای 13 آذر

ایرج آذرین

به نقل از به پیش!27 یکشنبه 9 دی 1386، 30 دسامبر 2007

دستگیری بیش از چهل تن از فعالان سرشناس چپ دانشگاه ها در آستانۀ سالروز دانشجو بیشک ضربۀ بزرگی است. این ضربه ای محدود به چپ در دانشگاه و در جامعه نیست، بلکه بویژه ضربه ای بر پیکر جنبش دانشجویی است، که با هدایت فعالان چپ می توانست (و هنوز هم می تواند) فاز جدید و پر ثمری را آغاز کند. این مقاله ضربۀ اخیر را در رابطه با جنبش دانشجویی و نقش چپ در این جنبش بررسی می کند. بررسی معضلات عمومی تر چپ دانشجویی فرصت مستقلی را می طلبد.

(1)

نخست شاید باید یادآور شد که نفس حملۀ رژیم به جنبش دانشجویی و دستگیری فعالان چپ نیاز به علت یابی ندارد. به استثناء اصلاحگران حکومتی و هواخواهان مردم فریب (و یا خود فریب) اصلاح طلبی، برای هر فعال سیاسی در ایران روشن است که ماهیت سرکوبگر رژیم اسلامی تغییری نکرده است. فرجه ای که در چند سال گذشته برای طرح دیدگاه های مختلف، و از جمله عرض اندام چپ، در جامعه باز شده نه نتیجۀ نرم شدن رژیم بوده است و نه نتیجۀ عقب نشینی آن در برابر پیشروی جنبش های توده ای؛ بلکه نتیجۀ فرعی یک روند سیاسی ناگزیر است که طی آن رژیم اسلامی می باید خود را با خواسته های صاحبان سرمایه در ایران و الزامات سرمایه داری در عصر "جهانی شدن" منطبق کند(1). سرکوب دانشجویان چپ امری بی زمینه و بغتتا نبود. آنچه محتاج توضیح است نه نفس اقدام رژیم به سرکوب جنبش دانشجویی و دستگیری فعالان چپ، بلکه زمان این حمله است......

تحلیل طبقاتی ، تاریخ  و رهایی

اریک اولین رایت

 تریبون جوان : اریک اولین رایت ( متولد 1947 در آمریکا) یکی از نظریه پردازان شناخته شده مارکسیست می باشد که تجزیه و تحلیل مسایل مربوط به "طبقه " در جهان معاصر موضوع اصلی بررسیهای وی را تشکیل می دهد.

در مقاله حاضر اولین رایت از مارکسیسم به عنوان یک سنت نظری که عمیقا درگیر تلاش برای تغییرجهان است نام می برد و اعتقاد دارد که در این "سنت عمل علمی – اجتماعی " است که درک مکانیسمهای علی واقعی درجهان امروز و درک نتایج آن قابل تحقق است. اولین رایت می گوید که مارکسیزم در جهان کنونی به شکل سنت زنده ای که در چارچوب آن دانش اجتماعی رهایی بخش تولید می شود باقی خواد ماند  اما برای اینکه قابلیت ایفای چنین نقشی را ایفا کند ، باید به طرق مختلف "بازسازی " شود . او در حقیقت در مقاله حاضر محورهای اصلی سنت مارکسیزم را جهت تمرکز روی وظیفه بازسازی مورد بررسی قرار می دهد. او طرح خود را حول " سه گرهگاه مفهومی " بنا می نهد که عنوان این نوشته نیز از آنها برگرفته شده است : مارکسیزم بمثابه تحلیل طبقاتی ، مارکسیزم بمثابه نظریه تاریخ و مارکسیزم بمثابه رهایی طبقاتی . او در این نوشتار به توضیح مختصر هر یک از این مفاهیم می پردازد و نیز این مطلب را مورد توجه قرار می دهد که وظیفه اصلی" بازسازی " نسبت به آنها چگونه صورت می گیرد ؟

مقاله ای ارزشمند از بهروز کریمی زاده يكي از دانشجويان آزادي خواه و برابري طلب در بند

بررسی اوضاع سیاسی و مسیر تحولات آتی ایران

بهروز کریمی زاده

پیشگویی های پیامبر گونه اصلاح طلبان در باب سکون و انفعال در عرصه سیاست ایران پس از پایان دوران اصلاحات نه تنها چون باقی توهمات این گروه دود شد و به هوا رفت، بلکه تحولات سیاسی و اجتماعی با سیر پر تنش و با سرعتی بیش از پیش ادامه یافت و بار دیگر مهر تاییدی بر درستی دیدگاههایی زد که روند تغییر و تحولات در عرصه سیاست،فرهنگ و اقتصاد جامعه را در پیوند با مکانیزم طبقات اجتماعی و مبارزه طبقاتی در آن جامعه بررسی می نمایند.

این تحولات در بحران عمومی جمهوری اسلامی در عرصه بین المللی با تصویب قطعنامه تنبیهی شورای امنیت سازمان ملل وارد فاز جدیدی شده است که بیانگر نکات مهمی است که ما در مقالات قبلی نشریه خاک برآنها تاکید نموده بودیم. نخست باید تذکر داد که دو طرف این بحران با دو صورت مسئله جدی و استراتژیک متفاوت وارد این بازی شده اند که تفاهم و توافقی عمده و پایدار را در این زمینه ناممکن می کند نظام جهانی سرمایه با صورت مسئله چگونگی روی کار آوردن یک حکومت متعارف و نرمال سرمایه داری در ایران و جایگزینی آن با حکومتی به اصطلاح یاغی یا نامتعارف وارد این بازی گردیده در حالی که در مقابله با این رویکرد با درک درست نظام جمهوری اسلامی از کیفیت این امر که نظام جهانی سرمایه، در عرصه سیاست جهانی جایگاهی برای جمهوری اسلامی در نظر ندارد با تز تحمیل خود به نظام جهانی (یا سازش با آن ؟) به عنوان تنها آلترناتیو معقول و واقعی در منطقه وارد این بازی شده است.

در نگاه اول ضعف آشکار این قطعنامه در وارد کردن هر گونه فشاری به جمهوری اسلامی نمایانگر دست بالا پیدا کردن اسلام سیاسی در منطقه خاورمیانه پس از جنگ لبنان، سیاست های تعرضی احمدی نژاد در عرصه جهانی و زمین گیر شدن آمریکا در عراق است. نکته ای که بیش از هر چیز بیانگر شکست سیاست های امپریالیستی آمریکا در منطقه خاورمیانه است.

دومین بحث قابل ذکر این است که با وجود پیروزی سیاست خارجی دولت احمدی نژاد "از منظر منافع جمهوری اسلامی "در مقطع کنونی، این قطعنامه نشان از عزم پیگیر نظام جهانی به سرکردگی آمریکا .......