کمون

جد و جهدهای دوباره حاکمیت درجهت متوقف ساختن جنبش دانشجوئی و مبارزات جوانان

فرشید شکری : مواجهه حاکمیت با نارضایتی های رو به تزاید شهروندان جوان ایران اعم از کارگر، بیکار، دانش آموز و دانشجو، و غیر قابل کنترل بودن اعتراضات آنان، رژیم و دار و دسته اش را به هول و هلا واداشته تا از هر راه ممکن برآیند انقلابی این قشر را منکوب کنند.

 پناه بردن به محیط های علمی، توسل به مدرسین و اساتید دانشگاهها و برگزاری کنفرانس ها یا همایش هائی حول وارسی زندگی مشقت بار جوانان که آخرین نمونه آن در دانشکده "علوم اجتماعی" دانشگاه تهران براه افتاد، تحرک جدید صاحبان قدرت در ایران بمنظور پیش گیری از خیزشهای آتی دانشجویان و جوانان است.

درهمین زمینه، و برای نمونه سخنان دو تن از نخبگان نظام و فعالیت یک  نهاد حکومتی را نقل خواهیم کرد. سند سلامت " سازمان ملی جوانان " یکی از این اقدامات بشمار می آید. آیتم های این سند شامل برنامه هایی از قبیل تأمین سلامت جسمانی، روانی، معنوی و اجتماعی جوانان می باشند! چندی قبل " محمد جواد حاج علی اکبری" ، رییس سازمان فوق الذکر ضمن ابلاغ این خبر افزود: « پس از اتمام رایزنی های لازم با دستگاه های مرتبط و استماع نظرات دست اندرکاران این سازمانها، سند نهائی را منتشر می سازیم. »

سال هشتاد و شش، خانم " الهه کولایی " چهره اصلاح طلب، عضو شورای مرکزی جبهه مشارکت و استاد علوم سیاسی دانشگاه تهران در چهارمین اردوی  " شاخه جوانان جبهه مشارکت ایران اسلامی " در مازندران گفت: « بیائید نقش جوانان را پر رنگ تر کنیم و از تجربه گذشتگان بهره ببریم. » آقای " هاشمی رفسنجانی " رییس مجمع تشخیص مصلحت نظام و مجلس خبرگان در دیدار خود با جمعی از جوانان و مسوولان احزاب " اعتماد ملی، مشارکت، موتلفه، اعتدال و توسعه و خانه کشاورز" در سال 1386 اظهار نمود: « جوان در هر جامعه ای نقش اساسی دارد. » هاشمی رفسنجانی در بخش دیگری از سخنرانیش بیان داشت: « جوانان ایران اسلامی در آزمون های مختلف ثابت کرده اند که استعدادهای بسیار بالائی دارند. » نامبرده عنوان کرد: «جوان تحصیل کرده امروز، مدیر و متخصص فردای جامعه است و باعث استقلال واقعی کشور می شود. »  

کمونیسم چیست؟

کمونیسم یک افق اجتماعی است

جامعه ای است که در آن هر کس به اندازه توان و استعدادش داوطلبانه کار می کند و به اندازه نیازش آزادانه از کلیه نعمات زندگی بهره مند میشود. در این نظام مالکیت خصوصی بر ابزار تولید ملغی میشود و کار از یک اجبار برای مزد و امرار معاش، به امری داوطلبانه تبدیل میشود كه صرفا بر اساس درک وظیفه و پاسخگویی به نیاز اجتماعی  انجام خواهد گرفت. وابستگی انسانها به تقسیم کار اسارت آور کنونی از بین می رود و انسانها به یکسان در متن کار داوطلبانه از امکانات مادی و معنوی برای رشد استعداد ها و توانائیهای شخصی خود برخوردار خواهند شد و از خود بیگانگی انسان برای همیشه پایان می یابد. علم و تکنولوژی  که در چنگال رقابت به بند کشیده شده است، آزاد می گردد و در نتیجه بازده كار با سرعتى غیر قابل تصور افزایش می یابد، تأمین زندگی مرفه و شایسته انسان به هدف تولید تبدیل خواهد شد و همه خدمات و محصولات مورد نیاز بشر را در مقیاس انبوه تولید و کلیه نیازهای مادی و معنوی انسانها  تامین می شود.

کمونیسم کلیه اشکال استثمار، نابرابری ها و تبعیضات نظیر  ستمکشی  بر زن و ستمگری ملی را از بنیاد بر می چیند و بشریت را برای همیشه  از کابوس جنگ و نا امنی رها می سازد. تنگ نظری ملی و نژادی جای خود را به همبستگی انسانی خواهد داد. دولت بعنوان نیروی مافوق مردم با بوروکراسی و ارتش و دستگاههای امنیتی و سیستمهای غیر دموکراتیک پارلمانی زوال خواهد یافت و جای آنرا مشارکت همگانی شهروندان و همیاری و هماهنگی آزادانه و داوطلبانه در اداره امور جامعه خواهد گرفت.

· کمونیسم جنبش و حرکت است

کمونیسم یک جنبش اجتماعی عینی است. مبارزه کارگران بر علیه نظام سرمایه داری مبارزه برای پایان دادن به تبعیضات  و ستمگری ها، مبارزه برای زدودن آثار آسیب های اجتماعی که نظام سرمایه داری بر پیکر جامعه بشری وارد کرده است، مبارزه بر علیه عقب ماندگی ها و خرافات توجیه گر این نظام، مبارزه برای نجات محیط زیست انسان از چنگال سود جویی سرمایه داری، مبارزات اجتماعی همین امروز انسانها بر علیه جنگ و بربریت که به افق اجتماعی کمونیسم نظر دارند، بخش های مختلف جنبش عظیمی هستند که در پهنای جهان جریان دارد. بدین معنی کمونیسم همین جنبش حی و حاضری است که علیه وجوه مختلف نظام سرمایه داری در اشكال مختلف و در جلو چشمان ما جریان دارد......

بیانیه شماره 6 دانشجویان سوسیالیست دانشگاههای ایران

بیانیه دانشجویان سوسیا لیست در استقبال از تشکیل هسته های دانش آموزی چپ

بیانیه  جمعی با عنوان " دانش آموزان چپ شیراز " در آذر ماه سال گذشته در همبسنگی با دانشجویان چپ و محکوم نمودن اقدامات سرکوبگرانه حکومت و اعلام موجودیت جمعی دیگر با عنوان   " دانش آموزان سوسیالیست تبریز " (www.dtabriz.blogfa.com)  در چند روز گذشته و در دیار حیدر عمو اوغلی ها ،  جعفر پیشه وری ها و  صمد بهرنگی ها را می توان بمثابه بارقه هایی از آغاز دور جدیدی از  فعالیتها و مبارزات دانش آموزی و شکل گیری و رشد نسل جدیدی از دانش آموزان پیشرو و چپ محسوب داشت که می بایست با توجه و مسئولیت پذیری بسیار ، آغوشی باز و اشتیاقی شور انگیز به استقبال آن شتافت . حکومتی که با وجود سرکوب و کشتار کمونیستها در دهه شصت ، در چند سال گذشته شاهد شکل گیری نسل جدیدی از فعالین و روشنفکران چپ در دانشگاهها و در سطح جنبش دانشجویی بود  و با سرکوب وسیع آذرماه سال گذشته این حرکت ، گسترش دامنه بروز و نفوذ آن را تا مراکز دانشگاهی شهرستانهای کوچک دید ، اکنون باید ایجاد محافل دانش آموزان مبارز چپ  را نیز در مقابل خود ببیند . لیبرالهایی که در مقابل موج وسیع نفوذ چپ در جنبش دانشجویی آشکارا به سیاست پاپوش دوزی امنیتی برای فعالین چپ متوسل شده بودند و از سویی دیگر آنان را به " همکاری و ارتباط با حکومت " ( !!! ) متهم می کردند ، اکنون علاوه بر شکل گیری زنجیره جریانات چپ دانشجویی در شهرستانهای مختلف باید نظاره گر  ایجاد  هسته های دانش آموزی چپ نیز باشند . ما شکل گیری این جمعها را به رفقای دانش آموز خود در شیراز و تبریز تبریک گفته و ضمن آرزوی موفقیت و پیروزی در برداشتن گامهای بعدی ، از آنان می خواهیم که در طی این مسیر ما را نیز هم گام ، هم دوش  و در کنار خود بدانند .

نظری بر آزادشدن محمود صالحی از زندان

 علی احمدپور                                                                                                     

آزادشدن محمودصالحی ، فعال شناخته شده و محبوب جنبش کارگری ایران و سمبل برگزاری مراسم اول ماه مه درچندسال اخیر، علی رغم اینکه برای تمامی انسانهای مبارز و آزادیخواه مایه خوشحالی و خرسندی است ، از چند جهت قابل بررسی است .

حکم مقامات قضایی رژیم برای دستگیری محمودصالحی حتی برخلاف روال قضایی بازداشت کردن محکومین و دسیسه ای که برای به زندان افکندن وی چیده شد ، نشان از جایگاه این فعال کارگری برای پیشبرد امور مبارزاتی طبقه کارگر دارد. رژیم و به تبع آن ارگانهای رنگارنگ آن بر این امر آگاهی کامل دارند ، به همین دلیل برای ساقط کردن هرنوع حرکت اعتراضی و خصوصا اعتراضات کارگری که در صورت پیشروی توانایی بهم زدن معادلات و محاسباتشان را دارد ، از هیچ عملی دریغ نکرده و فروگذار نخواهد کرد. نفس زندانی کردن محمود صالحی قبل از اول مه 1386 هم برای جلوگیری از پیشروی این جنبش بود و در این شکی نیست که متاسفانه تاثیرگذار هم بود.رژیم بازندانی کردن محمودصالحی در حقیقت می خواست فعالان کارگری را ابتدا برای برگزاری مراسمات اول مه و سپس برای سایر فعالیتهای صنفی و سیاسی و اجتماعی مرعوب سازد  ، به این خاطر برگزاری مراسمات اول ماه مه سال 1386 اهمیت دوچندان یافت و این پیام را به رژیم می داد که سطح مبارزات کارگری چنان ارتقا یافته که دیگر زندانی کردن فعالان آن برای برگزارنشدن ره به جایی نمی برد  و این خود برای طبقه کارگر نوعی قدرت نمایی به شمار می رفت......

                سال 1386 در ایران چگونه گذشت؟!    

         بهرام رحمانی

bamdadpress@ownit.nu

وقتی انسان، از جاده سرد زمستانی عبور می­كند، آرام آرام به سبزه و شكوه و فضای دلنشین و آزاد بهار می­رسد و دلش می­خواهد در همه جا و برای همه کس، فضایی مملو از صفا و صمیمیت، اتحاد و همبستگی، شادی و مهربانی، تازه­گی و طراوت فراهم گردد. در همه جا و همه مسایل آن­چنان خانه تکانی صورت گیرد که همه افکار و آرای پوسیده و کهنه از جامعه رخت بربندد و جایشان را تازه­گی­ها بگیرند. آن­چنان جامعه آزاد، برابر و نیرومندی ساخته شود که هیچ قدرتی نتواند آن را به بیراهه ببرد و مردم را از آزادی­های فردی و اجتماعی محروم سازد.

نوروز، آغازی­ست در جهت برچیده شدن بساط دیکتاتوری و فقر و نابرابری از جامعه؛ نوروز، پیام­آور شادی و سرور و رنگین شدن سفره همه محرومان و کنار گذاشتن کینه­ها و بدی­ها و ناملایمتی­ها و سرآغاز همبستگی و اتحاد بر علیه هرگونه ظلم و ستم و نابرابری در همه فصول است! با امید و آرزوی این که یک بار دیگر اکثریت مردم ایران، یک صدا و با تمام قدرت فریاد بزنند:

اسطوره جامعه انتقالی

نوشته : ای. بیوک

برگردان ح- ریاحی

اخیراً مجله "کريتیک" ترجمه مقاله‌ایی از ارنست مندل را منتشر کرده است. در این مقاله ارنست مندل نظریه معروف خود را بسط داده است. طبق این نظر در روند تکامل بین سرمایه‌داری و سوسیالیسم جامعه‌ایی انتقالی شکل می‌گیرد- يا بايد شكل بگيرد- که از پایگاه اجتماعی و مناسبات تولیدی خاص خود برخوردار است. (1) با این‌که در بیان این نقطه نظر از اصطلاحات مارکسیستی استفاده شده، اما، این نظر به مارکس تعلق ندارد. در این مقاله سعی کرده‌ام نشان دهم که مارکس در حقیقت از "دوره گذار سیاسی" بین سرمایه‌داری و سوسیالیسم صحبت کرده و نه هرگز از "جامعه انتقالی".

 منظور مارکس از "دوره گذار" چیست؟ بر خلاف آنچه معمولاً تصور می‌شود و عمدتاً نتیجه دهه‌ها تبلیغ استالینیستی و تروتسکیستی است از نظر مارکس دوره گذار فاصله زمانی بین استقرار مالکیت عمومی بر ابزار تولید و فاز تحقق بخشيدن به اصل:"از هر کس طبق توانائی‌هایش، به هر کس بر طبق نیازش" نیست. این دوره را مارکس دوره‌ایی می‌داند که طبقه کارگر از قدرت دولتی برای انتقال ابزار تولید به مالکیت عمومی استفاده می‌کند. به بیان دیگر، دوره گذار شکلی سیاسی‌ايي است در زمانی که طبقه کارگر قدرت سیاسی را در چارچوب جامعه سرمایه‌داری تا استقرار نهایی سوسیالیسم؛ فتح می‌کند دوره‌ایی که طبقه کارگر جایگزین طبقه سرمایه‌دار می‌شود یعنی قدرت دولتی را به کنترل‌ خود در مي‌آورد. پایان این دوره گذار استقرار جامعه بی‌طبقه مبتنی بر مالکیت عمومی و کنترل دموکراتیک کل جامعه بر ابزار تولید است. طی این دوره قهر دولت، نظام کارمزدی، تولید کالا برای فروش در بازار به هدف کسب سود، خرید و فروش، پول و بازار همگی از میان می‌روند.

پيرامون رابطه خودسازماندهی طبقه کارگر با حزب پيشاهنگ

ارنست مندل

رابطه ميان خودسازماندهی طبقه کارگر و سازمان پيشاهنگ آن يکی از پيچيده ترين مسائل مارکسيسم است. اين موضوع نه در پرتو نظريه مورد مطالعه قرار گرفته و نه با توجه به صد و پنجاه سال تجربه مبارزاتی واقعی طبقه کارگر سنجيده شده است. اين امر درباره ی پايه گذاران سوسياليسم علمی نيز صادق است، هر چند انگلس در مقالات و نامه های بی شماری به اين مساله پرداخته و مارکس هم در سطح محدودتری به آن تجربه نشان داده است.

شناخته شده ترين آثاری که در اين زمينه در دست داريم، آثاری از قبيل « چه بايد کرد؟» لنين « مسائل تشکيلاتی سوسيال دموکراسی روسيه» اثر رزا لوگزامبورک، نوشته های کائوتسکی عليه برنشتاين، رزا لوکزامبورگ و بلشويک ها، « کمونيسم جناح چپ: بيماری کودکی» اثر لنين و « حزب غير علنی» اثر اتوبائر؛ همگی آثاری هستند جدل آميز و به همين خاطر تنها از اعتبار مقطعی برخوردارند.تنوشته های دوره ی جوانی گئورک لوکاچ « تاريخ و آگاهی طبقاتی» ، و « لنين در وحدت انديشه و عمل» نيز آن چنان مجرد و انتزاعی هستند که از مطالعه سيستماتيک اين مساله ناتوان می مانند. بيشترين توجه به اين موضوع را شايد در نوشته های گرامشی مربوط به اوايل ۱۹۲۰ بتوان يافت، اما اين آثار هم عمدتا مقالاتی پراکنده هستند بدون يک انسجام سيستماتيک.

اما اگر به زندگانی تنی چند از چهره های برجسته مارکسيسم نظر بيافکنيم، منظر متفاوتی در برابر خود می بينيم. لنين و رزا لوکزامبورگ حدود يک ربع قرن با اين مشکل اساسی نظريه و عمل مارکسيستی دست و پنجه نرم کردند. در آثار پياپی آنها شاهد پختگی روزافزونی در برخورد با اين مساله هستيم که از تجارب عملی آنها ريشه گرفته است. از اين رو می توان بر مبنای آثار آنها به نظريه هماهنگی دست يافت، که البته هيچ معلوم نيست که خود آنها که در تدوين آنها شرکت نداشته اند، با تمام جوانب آن به طور کامل هم عقيده می بودند.......