تبليغاتX

کمون

کمون

ترس از گام برداشتن بسوى سوسياليسم رقّت‌انگيزترين و بزرگترين خيانت به امر پرولتارياست - لنين

گفتگو با فردین نگهدار در باره ی وضعیت جنبش کارگری در سال 87

   

خسرو غلامی

 

 منبع سايت كميته هماهنگي براي كمك به ايجاد تشكل هاي كارگري

سال گذشته کارگران در ایران، همچنان با تعرض سرمایه داران به کار و زندگی شان روبرو بودند و البته نتیجه طبیعی این کارکرد، چیزی جز اعتراض و مبارزه نبود. آنها به شکل های مختلف  به این وضعیت عکس العمل نشان دادند و برای دستیابی به حقوق پایمال شده ی خود، از هر شیوه ای استفاده کردند. چندی پیش در مورد وضعیت طبقه کارگر در سال 87، گفتگویی با فردین نگهدار یکی از فعالین کارگری ایران داشتم که متاسفانه بدلیل مشکلات فنی، دیر انتشار یافت. امیدوارم که این مصاحبه مورد استفاده خوانندگان قرار بگیرد و کمکی برای آنهایی باشد که با نگاهی مسئولانه، سالم و بی غرض به مسایل و معضلات  کارگری می پردازند و برای پیشروی و پیشبرد مطالبات این جنبش تلاش می کنند. متن کامل این پرسش و پاسخ به شرح زیر است:

سئوال: سال 87 يكي از سال‌هاي پرتنش و پر از چالش‌هاي جدي طبقه كارگر ايران با سرمايه‌داران بود. اعتراض كارگران به عدم پرداخت حقوق و به تعويق افتادن آن، اخراج و ديگر مطالبات‌شان، يكي از خبرهاي روز جامعه بود و حتي در خبرگزاري‌ها و سايت‌هاي رسمي نيز انعكاس داشت. این در حالی بود که کارفرمایان برای مقابله با این جنبش، ابزارهای مختلف را در اختیار داشتند واز آن استفاده کردند. اگر چه آمار دقيق و كاملي از اعتراضات و اعتصابات كارگري در سال گذشته در دسترس ما نيست، اما بي‌ترديد در مقايسه با سال پيش از آن، رشد چشمگيري داشت.  به عنوان اولين سئوال مي‌خواستم بپرسم كه ارزيابي شما از مبارزات كارگري در سال 87 چيست؟ محتواي خواسته‌ها و مطالبات كارگران در چه سطحي بود و آنها چه راه‌هايي را براي رسيدن به اهداف خود دنبال كردند و اساسا" آيا نسبت به سال پيش از آن اشكال مبارزاتي‌شان تغيير كرد؟

جواب: جنبش کارگری ایران تجربه یک صد ساله پر فراز ونشیب را با خود دارد و تحلیل وتدقیق این تاریخ، بخشی از وظایف کارگران وفعالین کارگری است. جدال هر روزه و دایمی کارگران با سرمایه داران و نقد وبررسی آن، بهترین مدرسه ای است که با مرور این درس آموزی می شود بیشتر به موقعیت امروز طبقه کارگر دست یافت وبه دادن تصویر واقعی وروشن تری از جنبش کارگری رسید.

 مبارزه كارگران در سال 87، ادامه مبارزات سال هاي گذشته بود، با این واقعيت كه در این سال، کشاکش و صف بندي هاي طبقاتي آشكار و حاد تر شد. در اين ميان اما، گرچه طبقه كارگر هنوز " طبقه درخود " است، اما نمود ها و شکل هایی از مبارزات وسيع كارگران، هدفمند شدن مبارزه آنها را پیشاروی ما قرار مي دهد. براي ارزيابي دقيق تر مبارزات كارگران در سال 87، باید این نکته را یادآور شوم که تحمیل فلاکت و پایمال شدن حقوق طبقه کارگر به سال هاي پيش از آن برمی گردد و این مسئله به مرور زمان، تشديد شد. سال گذشته  سياست هاي نئوليبراليستي تعديل اقتصادي و البته با ادبیات دفاع از مستضعفین،  به شكل جدي تري تداوم یافت. کارکرد این سیاست یک روی آن اخراج سازی ها بود. این روند مشکلات مالی فراوان و بي حقوقي هاي گسترده اي را بر كارگران  تحميل كرد وآنها و خانواده های شان، قربانيان اصلی رکود اقتصادی و تورم افسار گسیخته شدند. همچنين رقابت جناح هاي مختلف سرمايه داري و جدال آنها بر سر چگونگی اجراي خصوصي سازي ها و حذف حداقل حمايت هاي دولتی از قیمت کالا ها، در سال 87 شدت بيشتري به خود گرفت. " طرح تحول اقتصادي " و دو محور اساسي آن يعني اصلاح يارانه ها و تغییر موادي از قانون كار فعلي، به ويژه حذف تعيين حداقل دستمزد و باز گذاشتن دست كارفرمايان براي اخراج آسان و کم دردسر كارگران از جمله محورهاي مورد مباحثه دو جناح بود. 


ادامه مطلب
+ نوشته شده در  جمعه نوزدهم تیر 1388ساعت 12  توسط کمون  | 

یورش رژیم جمهوری اسلامی به صف برگزار کنندگان اول ماه مه محکوم است

 

بدنبال اینکه هیئت برگزاری مراسم اول ماه مه مرکب ار تشکل های کارگری طی اقدامی شجاعانه از چند روز قبل اعلام کرده بود که مراسم روز جهانی کارگر روز جمعه 11 اردیبهشت در تهران خیابان کارگر، داخل پارک لاله برگزار می شود، نیروهای جمهوری اسلامی در این روز منطقه را قرق کردند و در اوج زبونی مانع برگزاری مراسم  روز کارگر شدند. رژیم جمهوری اسلامی از وحشت تجمع کارگران و مردم آزاده در این روز تمام منطقه و پارک لاله تهران را به اشعال نیروهای گارد ویژه ضد شورش و لباس شخصی ها در می آورد و حکومت نظامی اعلام نشده ای را به اجرا می گذارد.

مزدوران رژیم در حالی که کارگران و مردم دسته دسته روانه محل برگزاری مراسم بودند در هراس از گسترش تجمع مردم به چند دسته از آنان وحشیانه حمله نموده و با ضرب و شتم تعدادی از آنان را دستگیر و روانه زندان کردند.

در جریان یورش رژیم به تجمع تهران شمار زیادی دستگیر می شوند که مطابق اطلاعات تاکنونی تعدادی از فعالین شناخته شده جنبش کارگری ایران مریم محسنی، بهروز خباز، جعفر عظیم زاده، علیرضا ثقفی، منصور حیات غیبی و سعید مقدم از زمره آنها هستند.

بنا به گزارشی دیگر در شهر سنندج نیز نیروهای گارد  ویژه و لباس شخصی ها  با اهانت و فحاشی و گرفتن و پاره کردن پلاکادر ها، به صف تجمع کنندگان اول ماه مه وحشیانه یورش برده و با استفاده از باتوم، گاز اشک آور، گاز فلفل و ضرب و شتم حاضرین شماری را زخمی می کنند که چند نفر از آنان کودک هستند. در جریان حمله مزدوران به صف برگزار کنندگان اول ماه مه سنندج نیز شش نفر به نامهای  منصور کریمیان، شیوا سبحانی، شب بو خلیلی، فرازم عبدی  نوجوان 14 ساله)، فواد کیخسروی و بابک باجلانی دستگیر و روانه زندان می شوند.

حزب کمونیست ایران به هیئت برگزاری مراسم اول ماه و به همه سازماندهندگان و شرکت کنندگان در مراسم روز کارگر دست مریزاد می گوید، به آنها درود می فرستد و ضمن محکوم کردن یورش درندانه رژیم جمهوری اسلامی به صف برگزار کنندگان مراسم اول ماه مه، خواهان آزادی فوری و بی قید و شرط کلیه دستگیر شدگان میباشد.

بدون تردید همه تشکل ها و نهادهای کارگری و دمکراتیک در داخل کشور، سیاست سرکوبگرانه رژیم جمهوری اسلامی در قبال تجمعات اول ماه مه را محکوم می کنند و تلاش و مبارزه برای آزادی بدون قید و شرط دستگیر شدگان را در دستور کار و فعالیت خود قرار می دهند.

حزب کمونیست ایران از همه احزاب و سازمانهای سیاسی، نهادهای کارگری و فعالین مدافع جنبش های اجتماعی و آزادیخواهانه ایران در خارج از کشور که امر خود را تقویت جبهه انقلاب اجتماعی در ایران می دانند، می خواهد که دست در دست هم، تلاش گسترده ای را علیه سیاست سرکوبگرانه جمهوری اسلامی و برای آزادی دستگیر شدگان پیش ببرند.

 

زنده باد اول ماه مه

کمیته مرکزی حزب کمونیست ایران

2 مه 2009

12 اردیبهشت 1388 

+ نوشته شده در  یکشنبه سیزدهم اردیبهشت 1388ساعت 3  توسط کمون  | 

   قطعنامه کمیته برگزار کننده اول ماه مه 2009 سنندج

 

 

 

 

 

 

اول ماه مه روز همبستگی بین المللی طبقه کارگر و روز جوش و خروش کارگران در سراسرجهان برای خلاصی از مشقات نظام سرمایه داری و برپایی دنیایی عاری از ستم و استثمار است . 

امسال ما کارگران مراسم اول ماه می را در شرایطی برگزار می کنیم که نظام سرمایه داری در گرداب یک بحران عظیم اقتصادی فرورفته و درصدد نجات خویش با تحمیل فشار مضاعف به طبقه کارگرمی باشد.

بحران موجود و عجز دولتهای در مهار آن و عزم شان در سرریزکردن این بار بر دوش کارگران جهان گندیدگی این نظام را بیش از هر زمان دیگری به نمایش گذاشته و ضرورت برپایی دنیایی فارغ از مناسبات ضدانسانی نظام سرمایه داری را به مثابه یگانه راه خلاصی بشریت از مصائب موجود در برابر کارگران و بشریت متمدن قرار دارد.

این بحران و تبعات ویرانگر ان بر زندگی و معیشت کارگران در سراسرجهان تا آنجا که به ایران مربوط میشود و بر خلاف تبلیغاتی که کارفرمایان و قلم به دستان سرمایه برای تحمیق کارگران مشغول آنند هنوز سایه شوم خود را بر زندگی و معیشت روزمره ی کارگران در ایران نگسترانیده است و ازنظرما تمامی مصائب و مشقاتی که امروزه ما کارگران با آنها دست به گریبانیم چیزی بجز حاصل سیطره ی اقتصادی – اجتماعی و عملکرد سرمایه داری حاکم بر ایران نیست.

دستمزدهای زیر خط فقر، اخراج گسترده کارگران ، عدم پرداخت به موقع دستمزد میلیونها کارگر، تحمیل قرادادهای موقت و سفید امضاء بر کارگران، بازداشت و زندانی کردن آنها تا سرکوب اعتراضات کارگری و زدن شلاق بر گرده کارگران و رایج کردن فرم قراردادهای برده وار جدید ، مصائب و بی حقوقی هایی نیستند که با وقوع بحران در اقتصاد جهانی وارد ایران شده باشند این وضعیت سالهاست که ادامه دارد و هرساله برعمق و دامنه ی آن افزوده شده است. بطوریکه در شرایط حاضرو با گسترش و تحمیل بی سابقه فقر و فلاکت بر کارگران و تشدید سرکوب تشکلهای کارگری موجود و به بندکشیدن روزافزون فعالین این تشکلها ، دیگرنمی توان به هیچ روزنه امیدی در چهارچوب وضعیت موجود جهت بیرون رفتن ازاین زندگی جهنمی دل بست.

اما ما کارگران در مقابل این وضعیت بغایت ضدانسانی و گسترش عمق و دامنه ی آن سکوت نخواهیم کرد و اجازه نخواهیم داد بیش از این حق حیات و هستی ، ما را به تباهی بکشانند. ما تولید کنندگان اصلی ثروت و نعمت در جامعه هستیمو حق مسلم خود می دانیم تا با بالاترین استانداردهای حیات بشر امروز در آسایش و رفاه زندگی کنیم.

داشتن یک زندگی شاد و مرفه حق مسلم ماست و ما برای تحقق آن تمامی موانع پیش روی خود را با برپایی تشکلهای مستقل از دولت و کارفرما و با اتکا به قدرت همبستگی مان از سر راه خویش بر خواهیم داشت.

در این راستا ما امروز اول ماه می سال 2009یکپارچه و متحد، مطالبات زیر را به عنوان حداقل خواستهای خود فریاد می زنیم و خواهان تحقق فوری این مطالبات هستیم:

1.  اول ماه مه باید تعطیل رسمی اعلام گردد و در تقویم رسمی کشور گنجانده شود و هر گونه ممنوعیت و محدودیت برگزاری مراسم این روز ملغی باید گردد.

2.  ما حداقل دستمزد تصویب شده از سوی شورای عالی کار را تحمیل مرگ تدریجی بر میلیونها خانواده کارگری میدانیم و مصرانه خواهان افزایش فوری حداقل دستمزدها بر اساس اعلام نظر خود کارگران از طریق نمایندگان واقعی کارگران هستیم .

3.  قرارداهای موقت کاروملزم کردن کارگران برای استفاده ازفرم قراردادهای جدید،تحمیل بردگی مدرن بر کارگران است ما مصرانه خواهان بر چیده شدن قراردادهای موقت و فرم جدید وزارت کار برای استخدام کارگران و دراولویت قرار گرفتن امنیت شغلی در انعقاد قراردادهای کار هستیم.

4.  اخراج سازی کارگران باید متوقف گردد و تمامی کسانی که از کارخود اخراج شده یا به سن اشتغال رسیده اند باید تا زمان اشتغال بکار از بیمه بیکاری معادل حداقل دستمزدها برخودار شوند.

5.  دستمزدهای معوقه کارگران باید فورا پرداخت و عدم پرداخت به موقع آن بایستی به مثابه یک جرم قابل تعقیب قضائی تلقی گردد و خسارت ناشی از آن به کارگران پرداخت شود.

6.  آزادی بیان ، ایجادتشکلهای مستقل کارگری ، اعتصاب، اعتراض و تجمع حق مسلم ماست و این خواستها باید بدون قید و شرط به عنوان حقوق خدشه ناپذیر اجتماعی کارگران به رسمیت شناخته شوند.

7.  ما خواهان برخورداری تمامی بازنشستگان از یک زندگی مرفه و بدون دغدغه اقتصادی هستیم و هرگونه تبعیض در پرداخت مستمری بازنشستگان را قویا محکوم می کنیم.

8.  منصور اسانلو، ابراهیم مددی، برهان سعیدی، سلام قادری، غالب حسینی، عبدالله خانی و همه کسانی که در اعتراض به نابرابریهای اجتماعی در زندان به سر می برند باید فورا و بدون قید و شرط آزاد شوند و تمامی احکام صادره بر علیه کارگران و فعالان سایر جنبشهای اجتماعی باید ملغی گردد

9.  ما ضمن اعلام حمایت قاطعانه ازمطالبات معلمان و سایراقشار زحمتکش جامعه ، خود را متحد آنها دانسته و خواهان تحقق فوری مطالبات آنان و آزادی تمامی معلماندربند هستیم.

10.ما خانه ی کارگر را به عنوان نماینده ی کارگران به رسمیت نشناخته و حضورآنان در مجامع بین المللی را محکوم می کنیم و خواهان برچیده شدن فوری قانون سه  جانبه گرائی هستیم .

11. ما بدینوسیله پشتیبانی خود را ازتمامی جنبشهای آزادیخواه و برابری طلب همچون جنبش دانشجویی و جنبش زنان و پرستاران اعلام می داریم و دستگیری ، محا کمه و به زندان افکندن فعالان این جنبشها را قویا محکوم می کنیم.

12. سیستم سرمایه داری عامل کار کودکان است و تمامی کودکان باید جدای ازموقعیت اقتصادی و اجتماعی والدین، نوع حساسیت و وابستگیهای ملی و نژادی ومذهبی از امکانات آموزشی – رفاهی و بهداشتی یکسانی برخوردار شوند.

13.دستفروشی پدیده و معضل نظام سرمایه داری است . هرگونه تعرض و دست اندازی به دستفروشان را محکوم می کنیم و خواهان ایجاد شغل و تامین زندگی و کرامت انسانی آنان هستیم.

14. کلیه قوانین تبعیض آمیزباید درتمامی عرصه های زندگی اجتماعی برچیده شود و برابری حقوق زنان و مردان درتمامی شئونات زندگی اجتماعی و اقتصادی باید بی قید وشرط به رسمیت شناخته شود و در شرایط کنونی به کار خانگی دستمزد تعلق گیرد.

15. ما بخشی از طبقه کارگر جهان هستیم ، اخراج و تحمیل بی حقوقی مضاعف بر کارگران مهاجر افغانی و سایر ملیتها را به هر بهانه ای محکوم می کنیم.

16.  هر گونه جنگ افروزی ، لشکرکشی و تجاوز نظامی به کشور ما توسط دولتهای سرمایه داری را محکوم می کنیم.

17.ما ضمن قدردانی ازحمایتهای بین المللی از مبارزات کارگران در ایران و حمایت قاطعانه از اعتراضات و خواستهای کارگران در سراسر جهان، خود را متحد آنان  می دانیم و بیش از هر زمان دیگری بر همبستگی بین المللی طبقه کارگر برای رهایی از مشقات نظام سرمایه داری تاکید میکنیم.

 

زنده باد اول ماه مه

  زنده باد همبستگی بین المللی طبقه کارگر

 کمیته برگزار کننده مراسم اول ماه مه 2009 سنندج

+ نوشته شده در  جمعه یازدهم اردیبهشت 1388ساعت 23  توسط کمون  | 

 قطعنامه كارگران ايران به مناسبت اول ماه مه روز جهاني كارگر

 

اول ماه مه روز همبستگي بين المللي طبقه كارگر و روز جوش و خروش كارگران در سراسر جهان براي رهايي از مشقات نظام سرمايه داري و بيان خواسته هاي آنان جهت برپايي دنيايي عاري از ستم و استثمار است .

امسال ما كارگران مراسم اول ماه مه را در شرايطي برگزار مي كنيم كه نظام سرمايه داري در گرداب يك بحران عظيم اقتصادي ويران كننده تري فرورفته است و در حال دست و پا زدن براي نجات خويش از آن به سر مي برد .

بحران عظيم اقتصادي موجود و عجز دولت هاي سرمايه داري در مهار آن و سر ريز كردن بار اين بحران بر دوش كارگران جهان ، بيش از پيش گنديدگي اين نظام را پس از فروپاشي بلوك شرق و ادعاي پايان تاريخ به نمايش گذاشت و ضرورت برپايي دنيايي فارغ از مناسبات ضد انساني نظام سرمايه داري را  به مثابه يگانه راه خلاصي بشريت از مصائب موجود در برابر كارگران وبشريت متمدن قرار داد .

اين بحران و تبعات ويرانگر آن  بر زندگي و معيشت كارگران در سراسر جهان تا آنجا كه به ايران مربوط مي شود و  بر خلاف بهانه تراشي هاي كارفرمايان و تبليغات قلم به دستان سرمايه ، هنوز سايه شوم خود را بر زندگي و معيشت روزمره كارگران در ايران نگسترانيده است و از نظر ما بيشترين مصائب و مشقاتي كه امروزه ما كارگران با آنها دست به گريبانيم بيش از هر چيز حاصل سيطره اقتصادي ، اجتماعي و عملكرد سرمايه داري حاكم بر ايران است .

دستمزدهاي به شدت زير خط فقر ، اخراج و بيكار سازي گسترده كارگران ، عدم پرداخت به موقع دستمزد ميليون ها كارگر، تحميل قرار دادهاي موقت و سفيد امضاء و حاكم كردن شركت هاي پيمانكاري بر سرنوشت كارگران و بازداشت و زنداني كردن آنان تا سركوب تشكل ها و اعتراضات كارگري و اجراي احكام قرون وسطايي شلاق عليه كارگران و رايج كردن فرم قراردادهاي برده وار جديد، مصائب و بي حقوقي هايي نيستند كه با وقوع بحران در اقتصاد جهاني وارد ايران شده باشند .اين وضعيت سال هاست كه ادامه دارد و هر ساله بر عمق و دامنه آن افزوده مي شود .

 ما كارگران در مقابل اين وضعيت بغايت ضد انساني و گسترش  عمق و دامنه آن سكوت نخواهيم كرد و اجازه نخواهيم داد  بيش از اين حق حيات و هستي ما را به تباهي بكشانند . ما توليد كنندگان اصلي ثروت و نعمت در جامعه هستيم و حق مسلم خود مي دانيم تا با بالاترين استاندارد هاي حيات بشر امروز در آسايش و رفاه زندگي كنيم .

داشتن يك زندگي انساني حق مسلم ماست و ما براي تحقق آن تمامي موانع پيش روي خود را با برپايي تشكل هاي مستقل از دولت و كارفرما و با اتكا به قدرت همبستگي مان از سر راه خويش بر خواهيم داشت .

در اين راستا ما كارگران امروز يك پارچه و متحد ، مطالبات زير را به عنوان حداقل خواسته هاي خود فرياد مي زنيم و خواهان تحقق فوري اين مطالبات هستيم

1-  تامين امنيت شغلي براي همه كارگران و لغو قراردادهاي موقت و سفيد امضاء و برچيده شدن فرم هاي جديد قراردادكار

2-ماحداقل دستمزد تصويب شده ازسوي شوراي عالي كار را تحميل مرگ تدريجي برميليون ها خانواده كارگري مي دانيم ومصرانه خواهان افزايش فوري حداقل دستمزدها براساس اعلام نظرخود كارگران ازطريق نمايندگان واقعي و تشكل هاي مستقل كارگري هستيم .

3-برپايي تشكل هاي مستقل كارگري ، اعتصاب ، اعتراض ، تجمع و آزادي بيان حق مسلم ماست و اين خواسته ها بايد بدون قيد و شرط به عنوان حقوق خدشه ناپذير اجتماعي كارگران به رسميت شناخته شوند .

4-دستمزدهاي معوقه كارگران بايد فورا" و بي هيچ عذر و بهانه اي پرداخت شود و عدم پرداخت آن بايستي به مثابه يك جرم قابل تعقيب قضائي تلقي گردد و خسارت ناشي از آن به كارگران پرداخت گردد.

5-اخراج و بيكار سازي كارگران به هر بهانه اي بايد متوقف گردد و تمامي كساني كه بيكار شده اند و يا به سن اشتغال رسيده و آماده به كار هستند بايد تا زمان اشتغال به كار از بيمه بيكاري متناسب با يك زندگي انساني برخوردار شوند .

6- ما خواهان برابري حقوق زنان و مردان در تمامي شئونات زندگي اجتماعي و اقتصادي و محو كليه قوانين تبعيض آميز عليه آنان هستيم .

7- ما خواهان برخورداري تمامي بازنشستگان از يك زندگي مرفه و بدون دغدغه اقتصادي هستيم و هرگونه تبعيض در پرداخت مستمري بازنشستگان را قويا" محكوم مي كنيم .

8-ما ضمن اعلام حمايت قاطعانه از مطالبات معلمان به عنوان كارگران فكري ، پرستاران و ساير اقشار زحمتكش جامعه ، خود را متحد آنها مي دانيم و خواهان تحقق فوري مطالبات آنان و لغو حكم اعدام فرزاد كمانگر هستيم .

9- از آنجا كه كارگران فصلي و ساختمان به طور كامل از هرگونه قوانين تامين اجتماعي محروم هستند ، ما از اعتراضات اين بخش از طبقه كارگر براي رسيدن به حقوق انساني آنها دفاع مي كنيم .

10-سيستم سرمايه داري عامل كار كودكان است و تمامي كودكان بايد جداي از موقعيت اقتصادي و اجتماعي والدين ، نوع جنسيت و وابستگي هاي ملي و ن‍‍ژادي و مذهبي از امكانات آموزشي ، رفاهي و بهداشتي يكساني برخوردار شوند.

11-ما خواهان آزادي كليه كارگران زنداني از جمله منصور اسالو و ابراهيم مددي و لغو كليه احكام صادره و توقف پيگرد هاي قضايي و امنيتي عليه فعالين كارگري هستيم .

12- ما بدينوسيله پشتيباني خود را از تمامي جنبش هاي آزادي خواهانه و برابري طلب همچون جنبش دانشجويي و جنبش زنان اعلام      مي داريم و دستگيري ، محاكمه و به زندان افكندن فعالين اين جنبش ها را قويا" محكوم مي كنيم .

13-ما بخشي از طبقه كارگر جهاني هستيم و اخراج و تحميل بي حقوقي مضاعف بر كارگران مهاجر افغاني و ساير مليت ها را به هر بهانه اي محكوم مي كنيم .

14-ما ضمن قدرداني از تمامي حمايت هاي بين المللي از مبارزات كارگران در ايران و حمايت قاطعانه از اعتراضات و خواسته هاي كارگران در سراسر جهان خود را متحد آنان مي دانيم و بيش از هر زمان ديگري بر همبستگي بين المللي طبقه كارگر براي رهايي از مشقات نظام سرمايه داري تاكيد مي كنيم .

15- اول ماه مه بايد تعطيل رسمي اعلام گردد و در تقويم رسمي كشور گنجانده شود و هر گونه ممنوعيت و محدوديت برگزاري مراسم اين روز ملغي گردد .

 

كميته برگزاري مراسم روز جهاني كارگر

سنديكاي كارگران شركت واحد اتوبوسراني تهران و حومه

سنديكاي كارگران نيشكر هفت تپه

اتحاديه آزاد كارگران ايران

هيئت بازگشايي سنديكاي كارگران نقاش و تزئينات ساختمان

كانون مدافعان حقوق كارگر

شوراي همكاري تشكل ها و فعالين كارگري

- كميته پيگيري ايجاد تشكل هاي كارگري

- كميته هماهنگي براي كمك به ايجاد تشكل هاي كارگري

- شوراي زنان

- جمعي از فعالين كارگري

زنده باد اول ماه مه

زنده باد همبستگي بين المللي طبقه كارگر

1 مه 2009

11ارديبهشت1388

 

+ نوشته شده در  پنجشنبه دهم اردیبهشت 1388ساعت 23  توسط کمون  | 

اطلاعیه کمیته مرکزی حزب کمونیست ایران

 

به مناسبت اول ماه مه روز جهانی کارگر

 

 ( 2009 )

 

امسال در شرایطی به استقبال اول ماه مه روز همبستگی مبارزاتی و انترناسیونالیستی طبقه کارگر می رویم که نظام سرمایه داری در سطح جهان با یکی از گسترده ترین بحران های تاریخ خود دست به گریبان است.

این بحران که از ماهیت ذاتی نظام سرمایه داری ناشی می شود، اگر چه ابتدا در ورشکسته شدن بانک ها و سقوط بازار سهام بروز پیدا کرد، اما به سرعت در عرصه تولید نیز خود را نشان داد و با رکود و تعطیلی شمار زیادی از مراکز تولیدی و بیکارسازی های بین المللی، فقر و بیکاری و ناامنی بیشتر برای اکثریت ساکنان روی زمین، کاهش دستمزدهای واقعی طبقه کارگر و کاهش قدرت خرید مردم در کشورهای مختلف جهان، ابعاد ویرانگر خود را هر چه بیشتر نمایان ساخت. امروز در حالی که جهان غرق ثروت  و نعمت است، اما کارگران و اکثریت مردمی که  تولید همه نعمات زندگی محصول کار و تلاش بی وقفه آنان است از آن محروم اند. بدین ترتیب  این بحران بار دیگر جامعه بشری را در مقابل این تضاد مسخره قرار داده است که تولیدکنندگان در نتیجه رشد بار آوری نیروهای مولده هر روز بیشتر از روز قبل قدرت خریدشان پائین می آید و توده عظیم محصولات تولید شده نیز مصرف شان کاهش پیدا می کند.

 

این بحران و ورشکستگی اقتصادی، در عین حال ورشکستگی سیاسی و ایدئولوژیک  نظام سرمایه داری را نیز برملا کرد، با خود پایه های نئولیبرالیسمی که از دهه هشتاد قرن گذشته به پشتوانه ایدئولوژیک نظام سرمایه داری تبدیل شده بود را فروریخت و تمام پرنسیپ ها و قانونمندی های سیستم تولید مبتنی بر رقابت و بازار آزاد را رسوا کرد و به زیر سئوال برد.

 

 بحران اقتصادی جاری علیرغم دشواری ها و محدودیت هایی که از طریق گسترش فقر  و بیکاری به مبارزه طبقه کارگر تحمیل کرده است اما در همان حال زمینه های عینی گسترش مبارزه و  اعتصابات توده ای طبقه کار گر را فراهم آورده است. اعتصابات و اعتراضات میلیونی طبقه کارگر و حقوق بگیران فرانسه در برابر طرح دولت برای مقابله با بحران، اعتراضات و اعتصابات کارگری در یونان، آلمان، ایتالیا و دیگر مراکز سرمایه داری جهان نشان از آن دارد که طبقه کارگر در برابر حملاتی که به زندگی و سطح معیشت او تدارک دیده شده است ، دست روی دست نمی گذارد و ضد حمله خود را سازمان می دهد.

 

این بحران اقتصادی، ورشکستگی سیاسی و ایدئولوژیک بورژوازی و رشد جنبش اجتماعی طبقه کارگر، زمینه های عینی و ذهنی تعرض و پیشروی جنبش سوسیالیستی را فراهم آورده اند. اگر در سال 1990 ایدئولوگ های سرمایه داری به کمک ژورنالیسم اجیرشان به دروغ و به ناحق سرمایه داری دولتی را که در کشورهای اروپای شرقی حاکم بود، سوسیالیسم نامیدند و سقوط آن را شکست و سقوط سوسیالیسم معرفی کردند و با سرمستی پایان تاریخ، ابدیت نظام سرمایه داری و شکست بال های سوسیالیسم را اعلام و از این راه شرایط دشواری را به فعالیت کمونیستی تحمیل کردند. این بار نوبت طبقه کارگر و جنبش سوسیالیستی این طبقه است که با اعلام ورشکستگی اقتصادی، ایدئولوژیک، سیاسی و اخلاقی بورژوازی و اعلام بی کفایتی این طبقه در اداره جامعه، خود را برای تعرض به سرمایه داری در کلیه زمینه ها آماده کند.

اگر طبقه کارگر گذر کردن از این بحران را به بورژوازی و راه حل هایش واگذار کند، در این صورت طبقه سرمایه دار با تحمیل فقر و سیه روزی بیشتر به اکثریت آحاد جامعه ، با تحمیل بربریت و سلب امنیت از زندگی انسان ها و از کل جامعه بشری، سرانجام متمرکزتر و حریص تر شرایط ادامه حیات خود را برای یک دوره دیگر فراهم خواهد ساخت. اما در مقابل، مبارزه سوسیالیستی و انقلاب اجتماعی آن مسیری است که می تواند طبقه کارگر را هم از عوارض ویرانگر این بحران و از شر نظام سرمایه داری و بحرانهایش رها سازد و هم سرانجام این نظام را نیز چون نظام های گذشته به گورستان تاریخ بسپارد.   

 

طبقه کارگر ایران در این شرایط و موقعیت جهانی است که به استقبال اول ماه مه می رود. بحران جهانی سرمایه داری از طریق کاهش قیمت نفت، بطور سریع و مستقیم بحران اقتصادی دیرپاتر رژیم جمهوری اسلامی را تشدید کرده است. رژیم می خواهد با تشدید تعرض به سطح معیشت و سفره بی رونق اقشار تهیدست جامعه وضعیت نابسامان اقتصادی خود را سرو سامان دهد. اکنون که در آستانه اول ماه مه قرار داریم، ضروری است که کارگران کمونیست و پیشرو این موقعیت را دریابند و نگذارند که سرمایه داری ایران و جناح های مختلف  رژیم جمهوری اسلامی با پا گذاشتن بر شانه های طبقه کارگر، خود را از گودال این بحران رها سازند و به قیمت خانه خرابی و به تباهی کشاندن زندگی میلیون ها خانواده کارگری سود آوری سرمایه های خود را تامین کنند.

 

چنین نیازی است که  طبقه کارگر را به اتحاد و همبستگی، به نمایش شکوهمند قدرت طبقاتی در مقابل سرمایه داران و دولت شان در روز اول ماه مه فرا می خواند. کارگران پیشرو و کمونیست، تشکل ها و نهادهای کارگری برای سازماندهی این صف آرایی طبقاتی در همان حال که بخش اصلی انرژی خود را برای به میدان آوردن کارگران مراکز بزرگ صنعتی متمرکز می کنند، اما نباید هیچکدام از بخش های طبقه کارگر ایران را فراموش کنند.

 

برگزاری شکوهمند اول ماه مه می تواند تاثیرات ماندگاری بر فضای سیاسی جامعه داشته باشد، از این رو  ضروری است که نه تنها فعالین کارگری بلکه فعالین سوسیالیست و پیشروان جنبش زنان و جنبش دانشجویی، مبارزان و فعالین دفاع از حقوق کودکان نیز برای هر چه شکوهمند تر برگزار کردن اول ماه مه آستین ها را بالا بزنند. این تلاش ها می تواند گامی در جهت عمیق تر کردن پیوند جنبش های پیشرو و رادیکال اجتماعی با جنبش کارگری باشد.

 

روند رو به رشد اعتصابات و اعتراضات کارگری در سال های اخیر بیانگر این واقعیت است که جنبش کارگری ایران ظرفیت و توان این را دارد که در روز اول ماه مه قدرت اتحاد و همبستگی طبقاتی خود را به نمایش بگذارد. کارگران کمونیست، تشکل های فعالین کارگری، سندیکاها و دیگر نهادهای کارگری علیرغم اختلافاتی که با هم دارند لازم و ضروری است که برای سازماندهی نمایش اتحاد طبقاتی کارگران در اول ماه مه با هم همکاری و اتحاد عمل داشته باشند. منافع طبقاتی کارگران در مقابل سرمایه داران  و دولت شان این نوع اتحاد عمل و همکاری ها را ضروری ساخته است، باید عملا نشان دهیم که هیچ منافعی جدا از منافع طبقه کارگر نداریم.

 

باید در روز اول ماه مه به طبقه سرمایه دار و رژیم حامی آن اعلام کرد که آنان نمی توانند با تحمیل بار سنگین بحران بر دوش طبقه کارگر خود را از گرداب آن نجات دهند، باید اعلام کرد که مبارزه برای افزایش دستمزدها متناسب با سطح تورم واقعی ادامه دارد؛ ضروری است که در این روز بار دیگر بر خواست های محوری طبقه کارگر ایران که می تواند مبنای یک قانون کار دمکراتیک باشد، تاکید شود. لازم است که خواست  آزادی فعالین کارگری دربند وسیعا طرح گردد و ضرورت تمرکز نیرو و مبارزه برای ایجاد تشکل های طبقاتی کارگران مورد تاکید بیشتری قرار بگیرد.

 

 

زنده و گرامی باد اول ماه مه

پیش بسوی ایجاد تشکل های طبقاتی و توده ای کارگری

زنده باد آزادی، برابری، حکومت کارگری

 

کمیته مرکزی حزب کمونیست ایران

آوریل 2009

اردیبهشت 1388

 

+ نوشته شده در  دوشنبه سی و یکم فروردین 1388ساعت 13  توسط کمون  | 

وضعیت طبقه کارگرایران در سال 1388

                                                         افشین ندیمی


آمدن سال تازه نیز همانند سالهای گذشته سر آغاز سالی است از فقر و فلاکت، سر آغاز سالی از بیکار سازی های گسترده کارگران، سر آغاز سالی از سرکوب و دستگیری کارگران و فعالین کارگری و سر آغاز سالی از بی حرمتی به کارگران و استثمار آنها که همگی نیز از جانب نظام لجام گسیخته بورژوازی و حامیانش به طبقه کارگر اعمال می شود.

با توجه به بحرانی که امروزه گریبان نظام سرمایه داری جهانی را گرفته است امسال یعنی سال 1388 هجری شمسی برابر با سال 2009 میلادی برای طبقه کارگر در سطح جهان سر آغاز سالی سیاه تر و فلاکت بار تر از سالهای گذشته خواهد بود چرا که در اینچنین بحران های با تو جه به بحرانهای گذشته خصوصاً تجاربی که طبقه کارگر در بحران های دههای 30 و 70 میلادی بدست آورده، به این نتیجه رسید که در بحرانهای اقتصادی نظام سرمایه داری ضدیت بنیادین خود را بر علیه طبقه کارگر با تمام وجود نمایان کرده و بکار می گیرد و می خواهد به هر نحوی که شده با اخراج گسترده کارگران از سر کار و افزایش ساعات کار آنها و کاهش دستمزدهایشان تاوان این ورشکستگی را از طبقه کارگر، یعنی طبقه ای که در جوامع سرمایه داری هیچ سرمایه ای جز نیروی کار خود را ندارد بگیرد.

ما کارگران ایران نیز با توجه به این که هر روزه شاهد اخراج چند صد نفری هم طبقه ایهای خود در سطح ایران هستیم و این که این خطر به طور یقین خود ما را نیز هر روزه تهدید می کند و همچنین هر روزه شاهد تعطیلی کارخانه‌ها و مراکز تولیدی و صنعتی کوچک و بزرگ در سطح ایران و جهان هستیم و شاهد کاهش دستمزد ها و همچنین به تعویق انداخته شدن حقوق خود برای چندین ماه متمادی هستیم که همه اینها و دهها و صدها دلیل دیگر می توانند دلایل وفاکتورهای محکمی برای اثبات بحران زده گی نظام سرمایه داری ایران باشند. و ما طبقه کارگر ایران نیز این را می دانیم که از این به بعد بیشتر از گذشته استثمار شده و مورد تعرض صاحبان زر و زور قرار می گیریم چرا که باید علاوه بر تولید هر چه بیشتر ارزش اضافی باید جبران ورشکستگی آنها را نیز باید بکنیم.

در حالی که نظام بورزوازی حاکم سعی در آن دارد که به طبقه کارگر ایران بگوید که در مقابل گزند بحرانهای جهانی محفوظ مانده است و این بحران ها و تحریم های اقتصادی هیچ تاثیری روی اقتصاد کشور نگذاشته است تا جایی که در کانال های تلویزیونی حکومتی اعلام کرد که اگر قیمت هر بشکه نفت خام در بازارهای اپک به 5 دلارهم برسد باز هم خیالی نیست و ما از گزند این بحران ها محفوظ خواهیم ماند. حال که چیزی خلاف این ادعا اثبات شد تا جایی که دولت اعلام کرد از میزان بودجه مشخص شده برای سال 1388 نصف آن را یعنی 44 میلیارد دلار کم آورده است.


ادامه مطلب
+ نوشته شده در  شنبه هشتم فروردین 1388ساعت 11  توسط کمون  | 

کارگران را به آگاهی سوسیالیستی مسلح کنیم!

 

فرهاد ابراهیمی 

 

طی چند سال اخیر با توجه به ضرب آهنگ تند رشد جنبش های اجتماعی اعتراضات و اعتصابات متعدد، شاهد پدید آمدن کمیته ها و تشکل های مستقل با استراتژی سوسیالیستی که پا به عرصه ی مبارزه طبقاتی نهاده اند بودیم. این مهم به وضوح پیدا و ملموس است که در حال حاضر فعالین چپ و سوسیالیست با آگاهی طبقاتی و پتانسیل بالای خود پرچمدار جنبش های اجتماعی و اهرم فشاری در تقابل با نظم سرمایه داری در ایران بوده و هستند. کما اینکه فعالین سوسیالیست  در جنبش کارگری، زنان و دانشجویی به کرات دخالتگر بوده و مبارزه برای ارتقاء آگاهی طبقاتی و ایجاد تشکل های توده ای کارگری را تنها آلترناتیو برون رفت از وضع موجود برگزیده اند، بعضا نیز هزینه های سنگین همچون اعدام، زندان و شکنجه را در راه رهایی جامعه پرداخته اند.

از یک سو دستگیری فعالین کارگری و  سرکوب کارگران معترض توسط ماشین سرکوب بورژوازی که برای ابتدایی ترین حقوق خود مبارزه میکنند، از سوی دیگر شرایط فلاکتبار معیشتی که حاکمیت بورژوایی برای کارگران فراهم میسازد، طبقه کارگر ایران را با مشکلات فراوانی مواجه میکند. بدینگونه وظیفه سوسیالیست ها در عرصه مبارزه طبقاتی که هر روزه با سرمایه داری دست به گریبانند، وظیفه ایست بس دشوار و سنگین چون این فعالین سوسیالیست هستند که باید در راس سازمان دهندگان اعتصابات و اعتراضات کارگران حضور مدام داشته باشند. پس آگاهی سیاسی و نیروی خود را باید در متشکل کردن کارگران با انواع و اقسام گرایشات راست و چپ به کار گیرند در عین حال جهت گیری این مبارزات را نیز به سمت اهداف و آرمانهای انسانی که همانا جامعه سوسیالیستی است سوق دهند.


ادامه مطلب
+ نوشته شده در  پنجشنبه دوم آبان 1387ساعت 2  توسط کمون  | 

تشکل چیست و تشکل واقعی ما کارگران کدام است؟

 

طبقه کارگر،  میلیونها  انسانی را شامل می شود که مالک هیچ چیز جز نیروی کار خود نیستند و برای تآمین معاش باید آنرا به صاحبان سرمایه به فروش برسانند. کارگران اما در چگونگی فروش و نرخ گذاری نیروی کارشان دخالتی ندارند و باید مزد را بر اساس آنچه که کارفرما تعیین می کند، دریافت کنند. بنابراین تعین دستمزدها یکی از کشمکش های مهم طبقه کارگر با  طبقه سرمایه دار است. 

کارگران جهان در مبارزه خود بر سر دستمزد و دیگر مطالباتشان، به دستاوردهای مهمی رسیدند و توانسته‌اند بند هایی از خواسته‌های خود را به نظام سرمایه داری تحمیل کنند. این وضعیت حاصل مبارزات جمعی، تلاش‌ها  و قربانی‌های فراوانی است که طبقه کارگر در تاریخ مبارزاتش تا به امروز به سرمایه‌داری تحمیل کرده است که اول ماه مه یکی از این دستاوردها  می باشد.

کارگران؛ ما امروز در ایران با وضعیت فلاکت باری، از جمله عدم امنیت شغلی، دستمزد پایین و زیر خط فقر ، کار قراردادی، اخراج، بیکاری و بی حقوقی‌های مضاعفی دست به گریبان هستیم. برای پایان دادن به چنین وضعیتی و خلاصی از فقر و گرسنگی، بناچار باید به فکر اتحاد و متشکل شدن باشیم. ابزار و مکانیسم این اتحاد و همبستگی، تشکل است و برای دستیابی به  مطالبات خود باید برای ایجاد تشکل‌های واقعی، مستقل و طبقاتی تلاش کنیم.

این تشکل‌ها زمانی ایجاد می شوند که ما کارگران خود را دریابیم و به نیروی عظیم خود باور داشته باشیم.

 نیرویی که در تمام سطوح زندگی امروزی نهفته است و هرآنچه که وجود دارد حاصل کار، فکر، رنج و زحمت دستهای ما  می باشد، اگر چه خود از آن بی بهره ایم. پس باید برای دفاع از زندگیمان اراده کنیم و در محلهای کار و زندگی خود بدون دخالت کارفرما و دولت و بدون اعمال نفوذ و تعیین صلاحیت از طرف اداره کار و نیروهای امنیتی، نمایندگان خود را در مجامع عمومی انتخاب کنیم و خواسته هایمان را در این مجامع برای نماینده‌های منتخب مشخص کرده و با حمایت خود، آنها را مجاب به پیگیری و اعلام نتیجه نمائیم. چرا که تجربه گذشته به ما  یاد داده است که  کارفرمایان در بند و بست‌های پشت پرده، گاهآ نمایندگان کارگران را با ترفندهای مختلف، مثل تهدید وتطمیع و یا وعده‌های عوام فریبانه، ازپیگیری مطالباتمان باز میدارند. ما کارگران در  طول حیات نظام سرمایه داری  از این بابت  شکستها و ضربات سنگینی را متحمل شده ایم، که برای نمونه می توان به مواردی اشاره کرد.


ادامه مطلب
+ نوشته شده در  سه شنبه نهم مهر 1387ساعت 18  توسط کمون  | 

+ نوشته شده در  چهارشنبه بیست و هفتم شهریور 1387ساعت 16  توسط کمون  |