کمون

در دفاع از کمونیسم

komon — Fri, 18 Jul 2008 00:01:18 GMT

در دفاع از کمونیسم

نقدی بر اعلام فراکسیون فعالیت تحت نام کومه له

سیروان پرتونوری

طی روزهای اخیرا چند تن از افراد درون حزب کمونیست ایران و سازمان کردستان این حزب کومله در یک اعلامیه فراکسیون خود تحت عنوان فعالیت تحت نام کومه له را اعلام کرده و به انتقاد از حزب کمونیست ایران و کومله قد علم کرده و خواهان "فعالیت به نام کومله" و انحلال حزب کمونیست ایران هستند. اگر چه این رفقا در یک سال اخیر مخالفتشان را باسیاستهای حزب شدت بخشیده بودند ولی خود این رفقا فاقد سیاست و استراتژی مشخصی به شیوه فرمولبندی شده بودند ، ولی با نوشتن این اعلامیه که خطوط اصلی سیاستها و استراتژی این رفقا در آینده را تشکیل میدهد را میتوان بر آن تکیه کرد و مبانی اصلی اختلافات این رفقا با حزب کمونیست ایران را تشخیص داد.برای پرداختن به این مسئله لازم میدانم به گذشته برگشته و حوادث و تحولات سیاسی چند سال پیش را که در درون این حزب و بیرون از آن و انشعاباتی که در درون حزب کمونیست ایران به وجود آمده است را برای پر بار تر کردن بحث یاد آوری کنیم.

سازمان های چپ رادیکال که در مقطع قبل از انقلاب مردمی 1357 دچار انشعاب و متلاشی شده بودند و در حالی که انقلاب زیر ضربات سنگین حکومت تازه به حاکمیت رسیده قرار داشت، زمینه مناسبی براى اشاعه ايده‌هاى کمونيستى و سازمان يابى کمونيستى در بين طبقه کارگر را فراهم کرد. مارکسیم انقلابی که بعد از انقلاب به سرعت در میان برخی از فعالین سیاسی حتی در درون سازمان های چپ رشد کرده بود، تاثیر مثبتی بر سازمان هاى چپ راديکال، به ویژه سازمان هاى موسوم به خط سه گذاشت. کومه له، به عنوان یک سازمان چپ با موقعیت اجتماعی قوی نه تنها در کردستان، بلکه خارج از کردستان نیز فعالیت داشت. کومه‌له، در سال 1348 به عنوان يک سازمان زير زمينى فعاليت خود را با آرمان هاى چپ و سوسیالیستی و تا حدودی مائوئيستى، با پشت کاری و پیگیری جدی به کار سياسى آغاز کرد. در سال 1352 ، ساواک تعداد زيادى از اعضاى رهبرى آن را دستگير کرد، اما این سازمان به دلیل این که یک سازمان توده ای بود، به بقای خود ادامه داد. با انقلاب 1357 و آزادى رهبرانش از زندان های ستم شاهی، کومه‌له به سرعت رشد کرد و در راس جنبش توده‌اى در کردستان قرار گرفت. هنوز فقط شش ماه بعد از سقوط حکومت سلطنتی نگذشته بود که حکومت اسلامى، هجوم وحشیانه نظامى خود به مردم کردستان را آغاز کرد. کومه‌له، نیروی پیشمرگ را سازمان داد و از مردم خواست که در مقابل این حمله نظامی نیروهای حکومت مرکزی، به مقاومت مسلحانه توده‌اى برخیزند. کومه‌له، در مقطع برگزاری دومين کنگره خود به یک سازمان سوسیالیستی توده ای و محبوب در میان مردم زحمتکش کردستان تبديل شده بود. کومه‌له، نه تنها بر عليه هجوم حکومت اسلامى، یک مقاومت توده ای را سازمان داد، بلکه در مقابل ناسيوناليسم کرد و بند و بست های آن با حکومت مرکزی نیز ایستاد. همه این عوامل سبب شد که کومه له، به سرعت در دل مردم شهرها و روستاهای کردستان، آن چنان جایگاه کسب کرد که تا به امروز نه تنها این رابطه یک سازمان سوسیالیستی با توده های مردم به ویژه کارگران و مردم زحمتکش تضعیف نشده، بلکه قوی تر و گسترده تر هم شده است.

اعلام فراکسيون فعاليت بنام کومه‌له‌

komon — Thu, 17 Jul 2008 18:56:36 GMT

اعلام فراکسيون فعاليت بنام کومه‌له‌

مقدمه‌

ما قبلا در نوشته‌اي تحت عنوان "ضرورت فعاليت بنام کومه‌له‌‌" خواهان ادامه‌ فعاليت سياسي ـ تشکيلاتي در همان قالب سازماني واقعي خود يعني کومه‌له‌، نه‌ چهارچوب اسمي "حزب کمونيست ايران" شده‌ بوديم. در آن نوشته ‌و همچنين در مطالب و ملاحظات بعدي نيز از تفاوت نگاهها و مواضع فکري و سياسي خود با "خط رسمي" تشکيلات گفته‌ بوديم. پرواضح بود که‌ اين تنها بيان مخالفت و يا انتقاد از صورت ظاهر اسمي و بي مسمائي نام حزب نبود، بلکه‌ فراتر از آن برخي ديدگاهها و چشم‌اندازها و همچنين سبک و روشهاي سازماني و تشکيلاتي راهم دربر ميگرفت. حال بيش از پيش ديده‌ ميشود که ادعاي موجوديت يک "حکا "ي غير واقعي، خود نمودي از نگرشي کليتر است که ما خود را در تقابل با آن ديده‌ايم و مي بينيم. بعبارت ديگر حتي در صورت فعاليت همگي ما فقط تحت نام کومهله، باز يک بازنگري همه جانبه‌ به‌ سياستها و روشها و... از ديدگاه ما ضروري ميبود و هست. ‌

طرح و انتشار نظرات انتقادي ما از همان ابتدا واكنشهاي گوناگوني را در سطوح مختلف، چه‌ در درون تشکيلات و چه‌ بيرون از آن بوجود آورد، گاه ابهاماتي را نيز بدنبال داشت و سوالاتي را پيش آورد که‌ ميبايست به‌ آنها پرداخت، اما بيش از همه‌ با برخوردهاي ناسالم "رهبري حزب" که‌ هيچ انتقادي را برنمي‌تابد، مواجه‌ گرديد. در اين مدت عامدانه‌ به‌ بهانه‌هاي واهي تمام راهها براي بازشدن باب ديالوگي متمدنانه‌ روشن و شفاف مسدود شد. وارونه‌گوئي و انحراف اذهان، سلب‌کردن استفاده‌ از امکانات تبليغي و انتشاراتي، ايجاد محدوديتها به‌ هدف به‌ انزوا کشاندن و سرانجام حذف "صداي ديگر" انتخاب گرديد. متاسفانه با در پيش گرفتن اين روشها ‌ آنچه‌ را که‌ لازمة تکوين فکر و عمل مفيد اجتماعي است، يعني نقد، ارزيابي و وارسي مداوم پيشروي ها و پسرفتها از حزب دريغ شده‌ و با ديوار سخت انحصارطلبي و مسلط کردن فضاي "تک صدائي" روبرو شده‌ است. با اين رويکرد بيش از پيش تمام تلاشها جهت بي‌خاصيت و "روتين کردن" سمينارها، نشست و کنگره‌ها متمرکز گرديده‌ است. اين روشها تا به‌ امروز نه‌ تنها ثمري براي تشکيلات نداشته‌ و کمکي به‌ انسجام دروني و حتي وحدت نسبي نظري و اتفاق عمل سياسي و تشکيلاتي نکرده‌‌ است، بلکه‌ تماما با تبعات و نتايج و رويکردهاي منفي هم روبرو شده‌‌ است.

چپ دانشجویی بر سر دوراهی : مارکسیسم یا حکمتیسم ؟

komon — Tue, 08 Jul 2008 09:54:18 GMT

نوشتار زیر در ادامه مقاله " وضعیت فعلی و گامهای ضروری " ارائه می شود که در تاریخ 30 اردیبهشت ماه از طریق وبلاگ تریبون مارکسیسم منتشر گردید . مطالعه این مقاله به رفقا و دوستان چپ در داخل و خارج از کشور ، فعالین سوسیالیست جنبش دانشجویی و تمام کسانی که در جریان بحثهای یک ماه و نیم اخیر پیرامون مقاله " وضعیت فعلی و گامهای ضروری " بودند ، پیشنهاد می شود.

چپ دانشجویی بر سر دوراهی : مارکسیسم یا حکمتیسم ؟

جهانگیر پایدار

( بخش اول )

http://www.tmarxism.blogfa.com/post-26.aspx

برای خواندن این مقالات در دوبخش روی لینک ها کلیک کنید

( بخش دوم )

http://www.tmarxism.blogfa.com/post-27.aspx

شکست کمپین دروغگویی و ریاکاری

komon — Thu, 03 Jul 2008 21:23:18 GMT

شکست کمپین دروغگویی و ریاکاری

علی خدری

13 تیر 1387

نوشته ای بنام "وضعیت فعلی و گامهای ضروری (نکاتی در مورد جنبش دانشجوئی)" که در وبلاگ "تریبون مارکسیسم" آمده بود دستمایه کمپین فحاشی و اتهام زنی احزاب کمونیست کارگری علیه اتحاد سوسیالسثی کارگری شد. این نوشته که در واقع یک جمعبندی از فعالیت چند ساله خود دانشجویان بود، مورد هجوم کمپین دروغگوها و ریاکارها قرار گرفت و به آن اتهام "کار پلیسی" زدند چون عده ای از دانشجویان را به حکمتیستها منتسب کرده بود. کسانی که این نوشته را "پلیسی" خواندند سه دسته بودند.

1- دسته ای که اطلاعاتی از داخل و درون جنبش دانشجوئی نداشتند و احتمالا از سر دلسوزی صحبت کردند. اینها الان دیگر متوجه شدند که خود حکمتیستها دانشجویان را بحزب شان منتسب می کردند و اطلاعات داده شده از پلیس پنهان نبود، بلکه از مردم، فعالین خارج کشور و از توده (و نه پیشروان) دانشجو پنهان نگه داشته شده بود. بخشی از پیشروان جنبش دانشجوئی به دلیل دسترسی به همین اطلاعات مصمم شدند راه خود را از دانشجویان آزادی خواه و برابری طلب جدا کرده و بعنوان دانشجویان سوسیالیست اعلام موجودیت کنند.

2. کسانی که هم فاقد اطلاعات بودند و هم گوئی کینه شخصی از اتحاد سوسیالیست کارگری بدل داشتند. اینها, که یکی شان بهرام رحمانی عضو کمیته مرکزی حزب کمونیست ایران بود, فرصتی یافتند تا کینه های شخصی خود را خالی کنند.

3. سومین گروه 3 حزب کمونیست کارگری و به خصوص حزب اتحاد کمونیسم کارگری و حکمتیستها بودند که با کمک دو سایت آزادی بیان, که مسئولش سوران است, و اتحاد کارگری ,که مسئولش صدیق جهانی است, طبق معمول جنجال بپا کردند تا رسوائی سیاستهای پایه ای و عملکردهای حکمتیستها را پنهان کنند تا لطمه نبیند. حکمتیستها که منافع سازمانیشان را بر هر چیز ارجح میدارند در این کمین نه تنها شکست خوردند، بلکه مچاله شدند.

موقعیت لرزان رئیس جمهور كورووش مدرسی

komon — Mon, 30 Jun 2008 12:03:18 GMT

موقعیت لرزان رئیس جمهور كورووش مدرسی

اخیراً آقای رئیس جمهور مدرسی بعد از افتضاح سیاسیشان در جنبش دانشجوی، در تلاش مفتضحانه و با لودگی همیشگی اش برای حفظ موقعیت پست لیدری كنفرانس گذاشته وهر چه از دهن متعفنشان بیرون آمده نثار ما كمونیستها و كارگران كمونیست كرده است. از مش قاسم(1) سایت "آزادی بیان" اطلاعات دریافت كرده كه از لندن به آنها ای- مایل كرده ایم. كشف ما برای اینها لزومی به تخصص انفورماتیكی دم پیری و زحمت جناب رئیس جمهور و كار پلیسی این آقایان نداشت. جهت اطلاع ایشان اطلاعات هم این سئوال را دارد و دنبال ما هست. دلایل ما حفظ امنیت رفقایمان است. و بر خلاف این فرقه برای ما اهمیت ادامه كاری و پیشرفت فعالیت جنبش سوسیالیسم كارگری و ضربه نخوردن رفقایمان جایگاه ویژه ای دارد. روش كار، سنت و فرهنگ ما اندكی با روش، سنت و فرهنگ ماركس گمنام زمانه و گماشته اش یعنی جناب رئیس جمهورمدرسی فرق دارد. ما نمیخواهیم اسممان به هر قیمتی سر زبانها باشد.(2) ما نمیخواهیم چون داریم كار سیاسی میكنیم به روند ادامه كاری فعالیت رفقایمان لطمه ای وارد كنیم. از طرف تعدای از رفقای قدیمی ام این افتخار را به من دادند كه هر جریانی در خارج كه میخواهد گروه فشار ما باشد من و رفیق دیگری را نماینده خود كردند كه نگذاریم جو و فضای خارج كشور را مسمووم كنند. از كجا ای مایل میفرستیم مهم نیست.

رئیس جمهورمیفرمایند: "اطلاعیه نوشته اند بنام جمعی ازكارگرهای سقز و سنندج علیه برهان دیوارگر و بنده(3) وهر چی از دهنشان آمده نوشته اند." ما گفته ایم اگر آقای دیوارگر خود را "كارگر" و فعال "كارگری" میداند چرا از همسرنوشتهای خودش دفاع نمیكند؟ چرا خودش را با حركت و مبارزه كارگرها همراه نمیكند؟ چرا عضو كمپینها وكمیته های كارگریشان نمیشود؟ چرا به روش فرقه جناب رئیس جمهور مدرسی به رفقای ما برخورد میكند؟ چرا سایت وابسته به جمهوری اسلامی را معتبر میداند و سایت كارگرها را بی اعتبار؟! ایشان محترمانه و البته مخفی معذرت خواهی كردند اما اشتباهی كه كردند این بود كه علنا این كار را نكردند و آتو دست هوچیگران حكمتیست دادند كه علیه رفقای ما ناسزا بگویند. اشتباه دوم ایشان این بود كه با كارگرها همقدم نشدند. ما هم قطعا علیه هر جریان ضد كارگری واكنش نشان میدهیم.

حکمتیسم و جنبشهای پیشرو اجتماعی

komon — Mon, 30 Jun 2008 06:24:52 GMT

حکمتیسم و جنبشهای پیشرو اجتماعی

صدیق اسماعیلی

مقدمه

مطلبی مندرج در وبلاگ "تریبون مارکسیسم" تحت عنوان " وضعیت فعلی و گامهای ضروری، نکاتی در مورد جنبش دانشجوئی و چپ"، به دلیل واقع بینی و چالش عملکرد "چپ" اپورتونیسم، هیاهو و فحشنامه‌های طرفداران معدود این "چپ" را به دنبال داشت. این بار گویا ماجرا کمی متفاوت است. به دنبال افشای سیاست پر مخاطره و مضر در قبال جنبشهای اجتماعی علی‌الخصوص جنبش دانشجوئی، مدافعان، فحشنامه‌های طولانی‌ای نه در دفاع از امنیت دانشجویان، بلکه راه برون رفت از منجلابی که بانی به خطر انداختن امنیت دانشجویان بود را حواله افراد، سازمانها و جریانات مختلف کرده و با چسباندن آنها به وزارت اطلاعات تلاش میکنند که خود را از زیر این آوار شرمگین بیرون آورند و به دست فراموشی بسپرند. این دافعه‌ها البته یک دست نیستند: به نظر می‌رسد که هواخواهان علنی این "چپ" تصمیم گرفته‌اند که پروژه ناتمام خود را به اتمام برسانند. اینها از ابتدا با منتسب کردن "دانشجویان آزادیخواه و برابری طلب" به خود و حال انتساب بقیه دانشجویان به جریانات سیاسی دیگر و انتساب این جریانات به وزارت اطلاعات، تصمیم گرفته‌اند که به هر قیمتی،-حتی به قیمت به خطر انداختن امنیت دوباره دانشجویان و یا هر فعال دیگری- سیاست ناباب و ناسالم را به جای جدل، نقد و ارزیابی سیاسی جلوه دهند تا تمام انتقادات وارد بر عملکردشان را یک سره رد کنند. از طرفی دیگر عصبانیت، انزجار و گذاشتن بار گناهان به دوش دیگران، نه برای حفظ امنیت، بلکه راه نجات از بحرانی شدن وضعیت گروهی و هراس از دست دادن نیرو و کسانی که به آنها توهم داشتند را راهگشای این معرکه می‌دانند.(1) در ادامه این واکنش، گروهی دیگر به این کمپ پیوستند، اینها هر چند از هواخواهان علنی نیستند اما حتی از آنان نیز پیش افتادند. برخی با درج اکاذیب و جعلیات و عده‌ای با در اختیار گذاشتن همه امکانات خود، چندان به تاخت رفتند که خود چون غمبادی بر گلوله‌های برآمده آنان نشستند. گروه سوم از همه خشمگینتر به تحلیل افتادند، اگر چه بعضا به ظاهر از این "چپ" کناره‌گیری کرده‌ بودند، اما هر بار به نسبت توازن قوا، گهی با بخش راست و رفرمیست درون جنبش کارگری و گهی با چپ اپورتونیسم همنوا میشوند.

نوشته حاضر ضمن الهام از مبارزات و تجارب ارزنده جنبش کارگری، به بررسی عملکرد چپ اپورتونیسم می‌پردازد و تلاش دارد تا عصبانیت، انزجار و نیز معضل آفرینی آنها برای جنبشهای اجتماعی در ادوار مختلف و تناقض استراتژی این نوع از "چپ" را با منافع جنبشهای مختلف اجتماعی را به تصویر بکشاند و گوشه‌ای دیگر از واقعیات ناگفته را بازگو کند.

لنا

komon — Tue, 24 Jun 2008 04:53:50 GMT

بحران كمونيستهاي كارگري برآيند كدام واقعيت ؟

لنا

1. حزب كمونيست كارگري در چه فضايي شكل گرفت؟

بيش از يك دهه قبل منصور حكمت مقالات "حزب و قدرت سياسي" ،"حزب و جامعه" ،"حزب شخصيتها"و"سناريوي سياه و سفيد " را نوشت. در آن زمان كه اين مقاله ها نوشته شد، بسياري از جريانات سياسي يا متلاشي شده بودند و يا شديدا دچار تشتت شده و يا به حاشيه رفته بودند. احزاب و گروههاي سياسي غير كارگري كه افقشان انقلاب سوسياليستي نبود و در تو در توهاي دنياي سرمايه داري گرفتار مانده بودند و در جريان سركوب هاي وحشيانه و همه جانبه رژيم ضربه پذيرتر بودند. در دو دهه سياه 60 و 70 گرايش سوسياليستي كه از درون سازمان پيكار و رزمندگان بيرون آمده بود، و آلترناتيو سوسياليستي را در مقابل سوسياليسمهاي خرده بورژوايي و انواع هواداران انقلاب دمكراتيك قرار مي داد، نتوانست به خود انسجام دهد و به شكل محافل پراكنده و ارتباطات نا منظم عمل مي نمود. نا توانايي آنها در غلبه بر بحران و ضربات پي در پي رژيم آنها را بيش از پيش تضعيف نمود و بر اين مبنا قادر نبودند تا در عرصه جنبش عرض اندام نمايند. در واقع آنها بيشتر در زندان نظرات خود را اشاعه و بسط دادند و آن نظرات در بيرون زندان انعكاس نداشت. تجمع كادرهاي كمونيست در زندان بحث انقلاب سوسياليستي و ساختار اقتصادي را دامن زده بود. رفقا رضا قريشي، عباس رئيسي، حميد حيدري، عليرضا زمرديان، جعفر مقامي و مير شمس ابراهيمي كه از جمله چهره هاي برجسته اين گرايش بودند به همراه بسياري ديگر از رفقايشان و ديگر زندانيان سياسي در سال 67 به خيل عظيم جانباختگان پيوستند و در خاوران و ديگر مناطق ايران به خواب ابدي فرو رفتند.

در آن دوران حزب كمونيست ايران از سويي با ناسيوناليسم دروني (گرايش عبدالله مهتدي) دست به گريبان بود و از سوي ديگر به دليل انشعاب و بيرون رفتن اكثريت كادرها كه حزب كمونيسم كارگري را ايجاد كرده بودند، تضعيف شده بود.

بیانیه دانشجویان سوسیالیست پیرامون وضعیت کنونی جنبش دانشجویی و مباحثات اخیر در چپ دانشجویی

komon — Fri, 20 Jun 2008 19:43:18 GMT

بیانیه دانشجویان سوسیالیست پیرامون وضعیت کنونی جنبش دانشجویی و مباحثات اخیر در چپ دانشجویی

1 )

اتفاقات آذرماه سال گذشته و ضربه گسترده نیروهای امنیتی نتایج متناقضی را برای چپ دانشجویی به بار آورده است : از یکسو این ضربات به ضربه خوردن و عقب نشینی ملموس چپ ( به طور مشخص در تهران ( منجر شده است و از سویی دیگر با آشکار نمودن بخشی از پتانسیلهای گسترده اما نهفته چپ ( به ویژه در شهرستانها ) نشان داد که بستر و زمینه عینی برای تفکر و جنبش سوسیالیستی در ایران فراهم شده است که جلوه هایی از آن را می توان در اعلام موجودیت محافل و کانونهای چپ در مراکز دانشجویی و بین فعالین اجتماعی در شهرستانها مشاهده نمود . این نتیج متناقض به ایجاد نوعی ناموزونی ، پراکندگی و آشفتگی در کلیت حرکت نسل جدید چپ در ایران منجر شده است . دستاوردهای دموکراتیکی که چپ ظرف مدت نسبتا کوتاهی به حکومت تحمیل نموده بود از دست رفته است و این مهمترین بعد عقب نشینی ناشی از ضربه آذر ماه سال گذشته و محتوای اصلی آن است . گیجی و سر در گمی موجود بین فعالین چپ در تهران ( که خواه ناخواه بمثابه راس و سر هر جریانی شناخته می شوند و سابقه بیشتری دارند ) و پرانرژی ولی نوپا بودن چپ در شهرستانها ( به همراه کم تجربگی ای که همزاد هر حرکت نوپایی است ) و فقدان مکانیزم جاافتاده و شناخته شده ای برای تاثیر گذاری این دو بخش بر هم از بروزات چنین ناموزونی است . به هر حال دستیابی به تحلیل جامع ، منسجم و روشنی ازکارنامه و تجربه چند سال گذشته چپ ( به طور مشخص در تهران ) و علل عقب نشینی تحمیل شده که خطوط اصلی چشم انداز استراتژیک آینده را نیز روشن خواهد ساخت از ملزومات آغاز دور جدیدی از فعالیت چپ ، کسب اعتماد توده دانشجو و به دست آوردن مجدد درجه ای از آزادیهای دموکراتیک است . در یک ماه اخیر بحثهای مفید و مثبتی در این زمینه آغاز شد که با ایجاد جنجالهای کاذب از سوی جمعی از هوچی گران سکتاریست مواجه شد . جماعتی که نفع خود و فرقه متبوعه خویش را در شفاف نشدن جریانات و مباحثات می دانند و بعضا با اعمال سکتاریستی خود از زمینه سازان وارد آمدن ضربه سال گذشته بوده اند آگاهانه از پیشبرد چنین بحثهایی در یک فضای سالم و مثبت جلوگیری می کنند . چپ دانشجویی ( از گرایشهای گوناگون ) باید اهمیت و ضرورت این مساله را بپذیرد که گذار از این مرحله و برداشتن گامهای بعدی جز با تحلیل شفاف و بی تخفیف کارنامه گذشته چپ ممکن نیست . آنهایی که طرح هر انتقادی به یک گرایش خاص در چپ دانشجویی و عملکرد آن در سالهای گذشته را به " در خط وزارت اطلاعات " بودن تعبیر می کنند ، آنهایی که در دوره گذشته به فعالیتهای ضد جنبشی به نفع یک فرقه سیاسی خاص اشتغال داشته اند و از زمینه سازان اصلی وارد آمدن ضربه سال گذشته بوده اند نفع شخصی و فرقه ای خویش را در درجا زدن چپ در یک نقطه می بینند . این افراد و گرایشها بنا بر مصالح سیاسی نسل جدید چپ می بایست افشا و منزوی گردند .

حزب كمونيست كارگری يا حزب رفرميستی ايران؟

komon — Thu, 19 Jun 2008 19:47:44 GMT

حزب كمونيست كارگری يا حزب رفرميستی ايران؟

آنچه که در زیر ملاحظه می کنید در سال ۲۰۰۳ در نقد دیدگاه های راست و رفرمیستی کوروش مدرسی، «لیدر» وقت حزب کمونیست کارگری ایران و لیدر امروزی حزب کمونیست کارگری حکمتیست است
هنگامی که این مطلب در نشریه شهروند کانادا منتشر شد غیر از جدایی بیش از صد تن از اعضا و کادرهای حزب کمونیست کارگری در آوریل ۱۹۹۹، هنوز انشعابی در این حزب به وجود نیامده بود و کوروش مدرسی «لیدر» آن بود. وی در گفتگویی با نشریه شهروند کانادا، به صراحت دیدگاه های راست و رفرمیست خود را بروز می دهد. آن موقع بسیاری از اعضای و کادرهای این حزب که اکنون به سه حزب و تعدادی محافل تقسیم شده اند به جای جواب سیاسی دادن به نقد من، به ناسزاگویی روی آوردند. امروز سیاست های راست و رفرمیست حزب کمونیست کارگری -حکمتیست ها و رهبران آن سیاسی برای بسیاری از اعضا و کادرهای سه حزب «کمونیست کارگری» آشکار شده است. سیاست همکاری حکمتیست ها با سلطنت طلبان، داستان «گارد آزادی» کاغذی، استفاده ابزاری از فعالین جنبش دانشجویی در یکی از دانشگاه های تهران و ماجراجویی در این جنبش، تهمت و افترا زدن به فعالین سیاسی و سازمان ها و احزاب چپ و کمونیست، تبلیغ فرهنگ تفرقه و… گوشه هایی از سیاست های حکمتیست هاست.

مبارزه برای يك دولت سكولار

بهرام رحمانی نشریه شهروند کانادا،شماره 843

سه شنبه ۱۱ آذر ۱۳۸۲ - ۲ دسامبر ۲۰۰۳

نشريه شهروند كانادا در شماره ۸۳۸، ۱۴ نوامبر ۲۰۰۳، گفتگويی با آقای كوروش‏ مدرسی، «ليدر حزب كمونيست كارگری ايران» داشت كه وی در آن صريحا از مبارزه حزبشان برای برقراری يك دولت سكولار در ايران سخن رانده است.

چند کلمه با دانشجویان آزادیخواه و برابری طلب حسن غریبلو ( فعاّل کارگری )

komon — Mon, 16 Jun 2008 17:07:57 GMT

چند کلمه با دانشجویان آزادیخواه و برابری طلب حسن غریبلو ( فعاّل کارگری )

دو سه سالی می شود که یکی از شعار های دانشجویان در مراسم های مختلف دانشجویی، تاکید بر اتحاد استراتژیک جنبش دانشجویی با جنبش طبقه کارگر بوده است. این شعار ،شعار مهم و خوبی است که دانشجویان برای پلاکارد های خود انتخاب کردند.
زیرا که ارتباط دوطرفه جنبش کارگری و جنبش دانشجویی ، برای هردو جنبش لازم و برای دانشجویان چپ حیاتی تلقی می گردد ، زیرا معیار مناسبی از هم جهتی با جنبش پیشرو کارگری و دوری از انحرافات را به دانشجویان نشان می دهد.

چیزی که انگیزه من به عنوان یکی از فعالین کارگری برای نوشتن این مطلب شد، این بود که در روزهای اخیر با دعوای اینترنتی تازه ای بین نیروهای مختلف دانشجویی، و حامی های حزبی و سازمانی آنها مواجه شدم که شکی برای من نگذاشت که این دعواهای تازه، دقیقا به سبب دور افتادگی بعضی جریانات دانشجویی ، از جدال های اصلی و جدی طبقاتی است که مخصوصا در ماه های گذشته به دلیل شرایط اقتصادی وخیم کارگران و تورم، ده چندان شده است و البته نباید از چشم هیچ ناظر آگاهی پنهان بماند که دور شدن جریانات دانشجویی خاص از جنبش کارگری ، توسط برخی از احزاب موجود، تئوریزه شده و کاملا جزو استراتژی های آنها می باشد که به دانشجویان دیکته شده است.

در نگاه اول این جنجال ها تاسف آور به نظررسید، اما با گذشت زمان و زیاد شدن تعداد جدل های کتبی ، یقین حاصل کردم که این دعوا ها پایه های عینی و کاملا مادی دارد که خودش را در شرایط فعلی نشان داده است.

و حاکی از نشانه های بسیار بدی است که در تاریخ چپ ایران و سنت مبارزات کمونیست ها سابقه نداشته است.